Siz Hançer’i gördünüz mü? Yani
Hançer Deresi’ni… Ya da Hançer Kanyonu’nu…
Ben geçte olsa görme
bahtiyarlığına erdim.
Geçenlerde saygıdeğer ağabeyim
Bekir Demirer’e; Hançeri görmek istediğimi, yolların nasıl olduğunu sordum.
Bekir Ağabeyim, “senin arabayla
gidilmez, ama benim arabayla gideriz!”dedi.
Sağ olsun, Allah razı olsun, bir
gramlık ihmal göstermeden bizi Hançerin Deresi’ne götürdü.
Yine değerli büyüklerim Fazlı
İlkkılıç ve Kemal Altunsayar’da bize eşlik ettiler.
Hançer’i uzun süredir merak
ederdim. Ne zaman gitmek istediysem bir bahane olmuştur. Bir türlü
gidememiştim. Demek ki kısmet bugüneymiş…
1994 yılıydı. Herkesin “Bobbili”
diye lakaplandırdığı bir güzel insan vardı. Biz ona “Gökçelerin Mehmet”
diyelim… O yıllarda Gökçelerin Mehmet ne zaman beni görse gelir koluma girer, “
Hocam, şu Hançer’in köprüsünü yaptırmak lazım! O köprü Saimbeyli için çok
önemli” derdi.
İtiraf edeyim ki ben o zamanlar
“Hançerin” sadece adını duyardım. Gökçelerin Mehmet’in de o köprüyü neden bu
kadar önemsediğini anlamazdım. Ama onu hiç kırmadan da dinlerdim. O da benim
kendisini dinlememden mutlu olurdu. Ve biz Gökçelerin Mehmet’le sürekli
“Hançerin Köprüsü’nü” bir de Saimbeyli-Kozan yolunu konuşur dururduk.
Aradan on yıl kadar bir zaman
geçti. Saimbeyli Yatılı İlköğretim Bölge Okulu’nda müdürdüm. 80 yaşlarından bir
yaşlı amca okula geldi. Tam bir Anadolu insanıydı. Elinde bastonu, belinde
azığı vardı. O da bana o zamanlar Saimbeyli’ye bağlı Payamburnu Köyü’nün
Göksun’a bağlanacağını, bunun doğru bir karar olmadığını bütün çıplaklığı ile
anlattı.
Payamburnu Köyü’nün Göksun’a
bağlanma isteğinin temelinde de yine “Hançer’in Deresi” vardı.
Bu iki güzel insanın sözleri
benim yüreğime yer etti. O zamanlar ikisinin de düşüncelerini yazdım. Kamuoyu ile
paylaştım.
Diyeceksiniz ki, “duyan oldu mu?”
Yok, hiç kimse duymadı! Bazıları
“duymuş gibi” davransalar da, ben duyulduğu kanaatinde değilim.
“Hançer” dediğimiz yer aslında
“Göksu Irmağıdır.” Göksu Irmağı’nın Toros Dağları’ndaki 15 km’lik bir bölüme
“Hançer Kanyonu, Hançer Deresi veya sadece Hançer” denilir.
Hançer; kuş uçmaz, kervan geçmez
bir yerdir. Sarp kayalar, derin vadiler 15 km uzar gider. Orada yaban keçileri
yetişir. Yakın zamanlarda “HES Projeleri” ile doğa kısmen tahrip edilmiş olsa
da önemli bir kanyondur. Dağcıların, fotoğraf sanatçılarının, doğa
düşkünlerinin arayıp da bulamayacağı güzelliktedir. Ancak ben Hançer’in doğal
güzelliğinden ziyade Saimbeyli için vazgeçilmez değerlerini anlatacağım için
doğal güzelliğini sadece doğaseverlere havale ediyorum.
Saimbeyli’de, Bekir Demirer
Ağabeyin emektar arabasına bindik. Obruk, Avcıpınarı, Beypınarı, Yeniköy derken
nihayet “Hançerin Deresi’ne” vardık.
Bizi; tozlu, topraklı, ihmal
edilmiş, unutulmuş, doğanın insafına terk edilmiş yollar karşıladı. Doğanın
hırçınlığı, sarp kayaların ihtişamı, sessiz sedasız akan Göksu Irmağı’nın
yorgunlu ile birleşince insan kendisini farklı bir dünyada hissediyor. Yalnız
gittiğinizde korkacağınız, yanınızda dostlarınız varsa huzur bulacağınız bu
kanyonun güzelliğini, ihtişamını, yalnızlığını, kimsesizliğini ve
unutulmuşluğunu anlatmaya benim lisanım yetmez. Sadece diyebilirim ki; Hançer
Kanyonu’nun kör talihi, kara saplı bir hançer gibi Toros Dağları’nın bağrına
saplanmış da bizim haberimiz yok!
Hançer bizi ikiye bölmüş…
Kolumuzu, bacağımızı, kafamızı kesmiş. Köyleri birbirinden koparmış, aileleri
ayırmış. Kardeşlerin bir yarısı Hançer’in beri yüzünde diğer yarısı öbür
yüzünde kalmış.
Zor coğrafyayı ağır ağır giderek
Hançerin Köprüsü’ne vardık. Arabamızı köprünün üzerine park ettik. Altımızda
akan Göksu Irmağını, başımızı yukarılara kaldırıp gökyüzünü içimiz burkularak
seyrettik. Oraya giderken de orada da aklım hep Gökçelerin Mehmet’teydi. Orada
Kemal Altunsayar Ağabeyime dedim ki, “Kemal Abi, bana her fırsatta Hançeri
anlatan Bobbili Mehmet’in ruhuna bir Fatiha okuyalım.” O da beni kırmadı.
Hançerin Deresi’nde Gökçelerin Mehmet’in ruhuna Fatihalarımızı yolladık. Allah
rahmet eylesin. Mekânı cennet olsun.
Sen ne güzel bir adammışsın be
Gökçelerin Mehmet! Ne kadar ileri görüşlü, ne kadar duyarlıymışsın! Bu
coğrafyayı gördükten sonra sana hak vermemek mümkün değil. Hançer bizim
bağrımıza saplanmış! Acısı, feryadı içimizde kalmış… Şunu bir kez daha anladım
ki; ne makama, ne şana, ne şöhrete ihtiyaç var. Birliği sağlamak için yürek
istiyor. Hissetmeden, derdini dert etmeden hiçbir şey olmuyor. Keşke senin
dertlendiğin kadar, elinde yetkisi olanlar da dert edinseydi Hançerin
Deresi’ni…
Duymadıysan duy ey Gökçelerin
Mehmet! Hançerin Deresine bir köprü yapılış… Yapılmış yapılmasına da iki
tarafından geçmeniz için cambaz olmanız lazım. Devletin dört çekerli
arabalarına binmeniz lazım. Vatandaşın arabası gitmez Mehmet’im. Giderse ya
canından olur ya da malından…
Aybaş Yeniköye, Kazandere
Eyüplü’ye, Kaleboynu Karakuyu’ya, Payamburnu Halilbeyli’ye uzaktan bakar.
Ortadan Hançerin Deresi akar. Onların derdi de bazen Gökçelerin Mehmet’i, bazen
de Apıkkâha İbram Emmi’nin yüreğini yakar. Allah rahmet etsin onlar da öldü.
Şimdi kim düşecek Hançerin derdine?
İtiraf edelim ki, koca Adana Vilayeti
Hançerin Deresi’nin iki yakasını birleştiremedi! Saimbeyli’ye bağlı; Aybaş,
Kazandere, Kaleboynu, Payamburnu Köyleri ve bazı mezralar Kahramanmaraş
Göksun’a verildi! Her yerde olduğu gibi “ver, kurtul!” anlayışı;
Torosdağları’nda, Hançer Kanyonu’nda da karşımıza çıktı.
Verdik! Biz kurtulduk da, ırmağın
öbür yüzündeki insanlar kurtuldu mu?
Gidip görmeseydim konuşmazdım.
Irmağın öbür yüzü bizden de perişan! Ne Saimbeylili olmuşlar ne de Göksunlu…
İki arada bir derede kalmışlar.
Rahmetli Apıkkâha İbrahim Amca
bana demişti ki;
“ Hacın’da hökümet yok mu Hoca? Yolları
yapamıyor mu? Gösun’da bizi kim tanır? Bizi adam yerine kim koyar?”
Dediği olmuş gibi… Irmağın öbür
yüzü beri yüzünden daha dertli... Onların derdine ne Adana derman olmuş ne de
Kahramanmaraş…
Ben boşuna demiyorum. “TOROSLARA
BİR İL LAZIM” diye…
Görmeden, yaşamadan, hissetmeden
olmuyor.
Apıkkâha İbrahimlerin, Bobbili
Mehmetlerin yüreği ile hissetmezseniz, gözleri ile görmezseniz, dili ile
dilleşmezseniz, sizi ne anlayan olur ne de duyan…
Irmağın hem öbür yüzü hem de bu
yüzü bir yüreğin atışıdır. Yüreğe saplanmış hançeri köprüye dönüştürmezseniz,
yaptığınız köprünün yollarını kendi arabalarınızla gitmezseniz; olmaz, olmaz,
olmaz!
Selam olsun Hançer’e… Selam olsun
ırmağın öbür yüzüne…
Dedim ya, TOROSLARA BİR İL LAZIM!
13.10.2016
