AŞKIN GÖZLERİ KÖRDÜR YA DA PUTİN SEVERLİK

         Biz geçmişi hatırlama sıkıntısı çeken bir milletiz. Nedense çok çabuk unuturuz. En çok kızdığımız, canımızı yakan insanı bir saniyede “melek” vasfına sokuveririz.

Dünü çabuk unutur ve günü yaşarız.

Yarına ait çok planlı bir hesabımız olmaz.

Duayen politikacılarımızdan rahmetli Süleyman Demirel bunu ne güzel özetlemişti.

Ne demişti rahmetli?

Siz zahmet etmeyin ben size hatırlatayım:

“Dün dündür, bugün bugündür!”

Mevlana’da der ki:

“Dün dünde kaldı cancazım, bugün yeni bir gün yeni bir söz lazım.”

En sıradan bir insana eğer dünden bahsedecek olursanız size der ki;

“Düne takılıp kalma kardeşim!”

Düne takılıp kalmamak iyi midir, kötü müdür pek bilmem ama arada bir dünü hatırlamak lazım. Çünkü “dün” yarının başladığı noktadır. Tıpkı gömleğin iliklenen ilk düğmesi gibidir.  Dünde yapılan yanlışı bugün düzelteceğini düşünenler her zaman hüsrana uğrayacaklardır.

Biraz dünü konuşmaya ne dersiniz?

Yok, başınızı ağrıtacak değilim. Sadece kısa bir iki hatırlatma yapmak istiyorum.

Hafız Esad, Suriye Eski Devlet Başkanı, Beşer Esad’ın babası.

O bir eski askerdir. Hava pilot. Bir süre Rusya’da kaldı. Rusya’nın adamı oldu. Sonra Suriye’ye döndü. Rusların desteği ile Suriye’de ihtilal yaptı. Devleti ele geçirdi. 30 yıl Suriye’yi yönetti.  Hafız Esad, Rusların sıcak denizlere ulaşmak için kullandığı en önemli piyonuydu. Ruslar ne dediyse Hafız Esad onu yaptı.

Bizim Suriye ile su problemimiz vardı. Suriye devlet olarak bizimle uğraşacak durumda değildi. Türkiye’de Marksist Leninist bir örgüt kurduruldu. PKK. Abdullah Öcalan yıllarca PKK’yı Suriye’den idare etti.

Hafız Esad öldü. Yerine oğlu geçti.

Baba Esad ölünce biz sandık ki Suriye’nin politikası bize karşı değişti. Beşer Esadla can ciğer kuzu dolması olduk.

Kardeş Esad dedik.

Dünü unuttuk. Olanlar oldu.

Ayıkla pirincin taşını…

2008 yılında ABD başkanlık seçimi yapıldı. Barak Obama başkan oldu. ABD’den çok biz sevindik. Türkiye’de davullar çaldık. Halaylar çektik. Hatimler indirdik.  Biz onu çok sevdik. Çünkü o Müslüman’dı. O da bize yeterdi.

Şimdi biz onu hiç sevmiyoruz. Obama, şimdi “deccalın dostu!”

Yeni gözdemiz Putin!

O eski bir KGB Ajanı. Yani Rus Devlet politikasını en iyi bilenlerden… 16 yıldır Rus Devletini o yönetiyor.  Çok iyi yetiştirilmiş bir politikacı. Hamleleri nasıl yapacağını çok iyi biliyor.  Beşer Esadla aramız açılınca Rusya ile karşı karşıya gelmiştik. Şimdi aynı saflarda gibiyiz.

Hepten Putin sever olduk!

Rusların sıcak denizlere ulaşma politikaları değişti mi?

Değişmez!

Ruslar Beşer Esad’dan vazgeçer mi?

Geçmez!

( Neyse bu iddiamı biraz yumuşatayım. Beşer Esad ayarında bir kukla bulursa o zaman olur.)

Peki, Ruslar ve Putin PKK’dan vazgeçer mi?

Aha da büyük harflerle yazıyorum.

GEÇMEZZZZZZZZZZZZZZZ!

Öyleyse ben sorumu soruyorum.

Bu Putin severliğin sebebi nedir?

Bir zamanlar bir “Arap baharı” vardı.

Bahar, aşkların mevsimidir.

Yoksa mevsim bahar da biz Putin’e âşık mı olduk?

Benim bildiğim; kişiler değişir ama devletlerin milli politikaları asla değişmez!

Yeni yılda yeni aktörler işbaşında olacak. ABD’nin başına Donald Trump geliyor.

Milli politikalar değişmeyecek ama yeni oyunlar oynanacak.

Aşka gelmeye gerek yok.

Aman dikkat! Aşkın gözleri kördür.
Nedir bu haddinden fazla Putin severlik?

EZBER BOZULUNCA…

Özgür düşüncenin tadını hiç bir şey de bulamazsınız, boşuna uğraşmayın… Bari kendi gözlerinizle görür, kendi aklınızla yorumlar, kendi hayatınızı yaşarsınız. Birilerine bağlı olarak yaşayanları ben hep üzüntü ile izlerim. Garibim bekler ki, bağlı olduğu kişi veya kişiler bir şey konuşsun da kendisi tekrar etsin.

Aklıma geldi.

Papağanın görevi neydi?

Sahibinin sesini taklit etmek!

Bir ülkede “taklitçi” sayısı arttıkça o ülkeyi hep felaketler bekler. Debelenir durur. Yerinde sayar. Ezberlediğini tekrar eder.

Ezberlenmişlerin dışarısına çıktığınızda da artık nelerle suçlanırsınız orasına ben karışmam…

Kısacası işiniz kötüdür!

Aslında bizim başımıza ne geldiyse ezberci zihniyetten geldi. Her şeyi tekrar ettik durduk. Araya birsi laf karıştıysa ezberimiz bozuldu. Ezberimiz bozulunca da her şey birbirine karşıtı. Çıkış yolu olarak da filmi yeniden başa sarmayı tercih ettik. Bilgi dağarcığımız, sorma ve sorgulama yeteneğini kaybedince de “ebem gitti, ben de giderim.” Dedik ve gittik.

Gidelim, kardeş gidelim. Ama bir de sorgulayalım.  Şu ezberlediklerimizi bir kenara bırakalım. Onları nasıl olsa ezbere biliyoruz.  Ezberlemediklerimiz ne halde, onlarda hiç faydalı bir şey yok mu?

Bir zamanlar rahmetli Alparslan Türkeş, Nazım Hikmet’in:

“Dörtnala gelip uzak Asya'dan
Akdeniz'e bir kısrak başı gibi uzanan
Bu memleket bizim.
Bilekler kan içinde/Dişler kenetli/Ayaklar çıplak
Ve bir ipekli halıya benzeyen bu toprak/Bu cehennem, bu cennet bizim.”

Şiirini okumuştu. O zaman Türkiye’de yer yerinden oynamıştı. Çünkü Alparslan Türkeş o zaman bir ezberi bozmuştu. Herkes apıştı kaldı.

 Kötü mü etmişti?

Bence iyi etti!

Söyleyene değil, söylenene baktı.

Türkiye önemli bir dönemden geçiyor. Bu dönemde bazı ezberler bozulmalı. Onları bozarken de millete yanlış şeyler ezberletmenin hiç anlamı yok.

Şimdi tam da özgür düşünceye sahip olan insanların söylediklerine dikkat etmek gerekirken bakıyorum da ezberciler yine sahnede ıspanak fiyatına demokrasi satıyorlar. “Hukuk” rafa kaldırıldığında ne adalet olur ne de demokrasi. Biz, kendimizi kandırmaktan başka bir şey yapmış olmayız. Zaman çabuk geçer, gün gelir bize ezberletilenlerin yanlış olduğu görülür ama iş işten geçer.

Evet! Biz, kısık sesleriz… Duyan olur mu bilmem! Ama yanlışa yanlış, doğruya doğru demeye devam edeceğiz.

Şükür Allah’a, özgür düşünmeye çalışıyoruz. Ne bir şeyhe, ne bir parti liderine ne de bir kişiye bağlı değiliz.

Allah var, gam yok!

Kendi yazdığımız şiirleri bile ezberlemedik ki, başkalarının ezberlerine takılıp kalalım!

AHMET KAYTANCI

HEY SİZİ KOCA KURTLAR HEY!

                Öyle özlemişim ki geçen yılları. Gençliğimi, samimiyeti, vefayı… Turan ellerine türkü söylediğimiz yılları ne kadar özlediğimi dün daha iyi anladım. İşin özü dün; ağlamak, ağlamak, ağlamak istedim! Ne yalan söyleyeyim biraz da gururlanmak…

İki gün önce telefonuma bir mesaj geldi. Mesajı yazan Adana Türk Eğitim Sen’in bir nolu şube başkanı sevgili kardeşim Selahattin Dolgun’du.

Mesajda, öğretmen arkadaşlarımızdan Mehmet Hayati Özkaya Bey’in P.K.546 adlı kitabının imza günü ve sohbetinin olduğunu, bizim de davet edildiğimizi yazıyordu.

Davete icabet gerekliydi. Sevgili kardeşim Müştebey Çelik ile birlikte sendika binasına gittik.

Huzur, mutluluk, samimiyet oradaydı. Türk Eğitim Sen sanki hasret gidermenin yeriydi. Bizden önce gelenler bizi bağrına basarken, bizden sonra gelenleri de biz bağrımıza bastık.

Bir süre sendika binasında oturduk. Daha sonra sendikanın konferans salonuna geçtik.

Daha önce Mehmet Hayati Özkaya Hocamla hiç karşılaşmamıştık. O benim adımı ben de onun adını daha önce defalarca duymuştuk. Deme ki kısmet bugüneymiş. Bizi değerli kardeşim Selahattin Dolgun tanıştırdı.

Ben Selahattin Dolgun’u bir başka severim. En çok da onun bulunduğu makamın kibrine yakalanmadan, kendisinden büyüklere, “abi” diye hitap etmesine bayılırım. Yine aynı tevazu içerisindeydi. Yine bizi öyle tanıştırdı.

Konferans salonu dolu değildi. Ama koca yürekler oradaydı. Salondaki insanların bir kısmını tanıyordum. Ama tanımadıklarım da vardı. Yaş ortalaması oldukça yukarılardaydı. Sevgili Selahattin Dolgun gibi birkaç arkadaşımızı saymazsak, orada olanların yaş ortalaması atmış yaşın üzerindeydi. Tabir yerindeyse çoğunluğu Koca Kurtlardı!

İlk konuşmayı Selahattin Dolgun yaptı. Biraz heyecanlı, biraz mahcup, biraz da gururlu ve umutluydu…

Heyecanlıydı. Çünkü hitap ettiği insanlar hep “abi” dediği insanlardı.

Mahcuptu. Salon yeteri kadar dolmamıştı.

Gururluydu. Her şeyden ötesi, koca kurtlarla genç yüreğini birleştirmişti.

Umutluydu!

Nasıl umutlu olmasın ki, ülkücüye umutsuzluk yakışır mıydı?

Selahattin Başkan konuşurken ben Nihal Atsız’ı düşünüyordum. O derdi ki, “Umut, en son terk edilen şeydir!”

Bu salonda olan bir avuç Koca Kurt, aslında umudun diğer adıydı. Selahattin Başkan da zaten onu biliyordu. O bilinçle sözü asıl sahibine bıraktı.

Yazar Mehmet Hayati Özkaya kürsüdeydi.

Hayati Hocamı ilk defa dinledim. Edebiyat Öğretmeni olmanın avantajını çok iyi kullanarak, akıcı, sıkmayan, güzel bir Türkçe ile salonu etkisi altına aldı. Onu pürdikkat dinledik.

“Etkilenmedik “ dersek yalan söyleriz.

Etkilendik!

Bizi asıl etkileyen; akıcı bir üslup, güzel bir Türkçeden öte, uzun süredir hasret kaldığımız, özlem duyduğumuz ve bir türlü bir araya gelip de içimizi dökemediğimiz hatıralarımızdı.

Hayati Hoca sadece hatıralarımızı dile getiriyordu.

Kenarda, köşede bıraktığımız “bizi” anlatıyordu.

Aslında biz, “bizi” duyarken duygulanıyorduk. Hayallere dalıyorduk. Geçmişimizi tekrar yaşıyorduk.

Hey gidinin Koca Kurtları Hey!

Ne kadar çok hatıra birikmiş heybemize…

Hayati Hoca hatıraları sadece hatıralarda bırakmadı. Hatıraların canlı tanıklarını kürsüye davet etti.

Kürsüye ilk gelen Ali Bademci’ydi.

Ben Ali Bademci Ağabeyi tam kırk yıl önce tanımıştım. O kürsüde konuşurken, ben kırk yıl önce tanıştığımız günü düşünüyordum.

Ali Bademci, Hergün Gazetesi’nin Adana temsilcisiydi!

Hergün Gazetesi, bir dönem Türk Milliyetçilerinin kükreyen sesi!

Ben, kırk yıl önce ilk yazılarımı Hergün Gazetesi’nde yazmıştım. İlk basın kartımı bana Hergün Gazetesi vermişti.

Hiç unutmam! Hergün Gazetesi’nin Adana temsilciliğine gelmiştim. Ali Bademci Ağabeyin yanına…

O beni Necdet Sevinç’le tanıştırmıştı.

Necdet Sevinç, bir dönem Hergün Gazete’sinin en güçlü kalemiydi. Kararlı ve kurşun gibi sözleri vardı. Gözü pekti. Çekmediği çile kalmadı. O hep kalemi ile savaştı. Yazarını Kurşunlatan Yazıları o yazdı.

Ve o bana, “Bak Ahmet, iyi bir kalemin var. Sana tek tavsiyem; İnanmadıklarını yazma, yazdıklarından dönme!” dedi.

O günden sonra ben ne zaman yazı yazsam akılma hep Necdet Sevinç geldi. Ve hep o anlayışla yazılarımı yazdım. Eğer bugün hâlâ yazıyorsam, bunda Necdet Sevinç gibi, Ali Bademci gibi büyüklerimin büyük katkısı vardır. Bunu her zamanda her yerde söylemişimdir. Onlar bize ilham kaynağı oldular.

Ali Bademci Ağabey hâlâ yazıyorsa ve ben susuyorsam, bu bana yakışmaz… Onların mirasını inkâr etmiş olurum. Ve ben kırk yıldır yazıyorum!

Ali Ağabey ve Ali Ağabeyden sonra konuşma yapan Ağabeyler bizi hep gerilere götürdü. Duygusal anlar yaşadık. Bu sohbetin en güzel taraflarından birisi de samimiyetti. Ortam bir arkadaş sohbeti havasındaydı. Hayati Hocam, kürsüye davet ettiği her insanı “Ağabey” diye davet etti. Onlar Koca Kurtlardı. Ocaktan aldıkları o terbiyeyi hiç yitirmemişlerdi. İdeallerinde en ufak bir sapma yoktu. “Umut” her zaman yüreklerinde taze sürgün veren turan çiçekleri gibiydi.

Hüzünleri vardı. Bazılarına kırgındılar! Ocak terbiyesi almış insanların, umursamazlığı biraz yüreklerini incitiyordu. Ama umutsuz değildiler.

Onlar, Turan Devletinin bir gün kurulacağına inanıyorlar. Bunun bir hayal değil, bir ideal olduğunu biliyorlar.  Devletlerin ömrünün bir insan ömrü ile eşdeğer olmadığını biliyorlar.

İçlerinden biri, “Kızım Rusya’da eğitim görüyor. Her sınava girerken bizi arar. Anası ona fetih suresini, ben de fetih marşını okurum!” derken gözyaşlarına engel olmadı.

Fetih Marşı… Gençlik yıllarımızda hepimizin ezberlediği Fetih Marşı bizim mayamızdı sanki… Onu okurduk. Ve göğsümüz kabarırdı.

“Yelkenler biçilecek, yelkenler dikilecek;

Dağlardan çektirirler, kalyonlar çekilecek;

Kerpetenlerle surun dişleri sökülecek

Yürü, hâlâ ne diye oyunda oynaştasın?

Fatih'in İstanbul'u fethettiği yaştasın.!”

                Hey sizi Koca Kurtlar hey! Ne sağlam mayanız varmış be… Siz hiç değişmemişsiniz. Üzerinizden toplar, tanklar geçti. Başınıza, milliyetçiliği ayaklar altına alanlar geldi. Ama siz hep aynısınız. Ben sizin hâlâ “Başbuğ Türkeş” derken sesinizin titremesini seviyorum! Hâlâ “Turan” diyorsunuz ya, işte tam da şairin dediği gibi:

“Ölmez bu hareket, ölmez bu dava…”

Ve yine şairin dediği gibi:

“Ellerin yurdunda çiçek açarken
Bizim İl'e kar geliyor gardaşım.
Bu hududu kimler çizmiş gönlüme?
Dar geliyor, dar geliyor gardaşım.”

                    Hey sizi Koca Kurtlar hey!

                    Bize güzel bir gün yaşattınız. Size binlerce teşekkür ederim. Yüreğimizde sızlayan yaraya merhem oldunuz.

                    İyi ki varsınız. İyi ki bizim ülküdaşlarımızsınız!

                    Allah hepinizden razı olsun.

                   

13.11.2016 /AHMET KAYTANCI

                   

“VATAN HAİNİ, ŞEREFSİZ VE DAHASI!”

            Son yıllarda en fazla kullanılan kelimelerin bir sıralamasını yapsalar galiba “vatan haini” üst sıralarda yer alır. Gerçi “şerefsiz” kelimesinin ondan geri kalır yanı yoktur.

            “Şerefsizlik” ve “vatan hainliği” o kadar sıradan sayılmaya başladı ki diller bu kelimeleri tekrar etmekten adeta zevk alır oldu.

            En yakın dostunuzun azıcık canını sıkarsanız başlar size, “vay şerefsiz vay” demeye…

            “Vatan hainliği” zaten modanın en başköşesinde kurulmuş duruyor.

Herkes birbirini “vatan haini” diye suçluyor.

Sanki herkes “vatan haini” gibi...

Sizce, “vatan haini” ne demektir?

Bunun bir ölçüsü var mı?

Kimse kendisini bir kenara çekmesin. Bu bir gerçek… “Vatan haini” üretebilmek için birbirimizle yarışır hâle geldik.

Gerçi bu kadar terör örgütünün, ajanların cirit attığı bir ülkede herkesin birbirini “vatan haini” görmesi gayet tabi…

Millet, ne yapacağını şaşırmış durumda. Onun için de herkes kendisinden başka herkese çok rahatlıkla “vatan haini” diyerek işin içerisinden çıkmaktadır.

Kanal D televizyonunda bir dizi film var. Dizinin adı “Vatanım Sensin.”  Bilmem hiç seyretme imkânı buldunuz mu?“ Seyretmediyseniz tavsiye ederim. Mutlaka izleyiniz.

Filimde iki karakter var. Birisi Yunan subayı rolünde bir Türk… Diğeri de Türk subayı rolünde bir başka Türk.

Herkese göre Yunan subayı rolündeki Türk bir “vatan hainidir.” Ona; eşi, anası, kızları ve cümle âlem “vatan haini” gözü ile bakmaktadır.

Diğeri ise herkesin gözünde “vatan kahramanıdır.”

Ancak öyle görülüyor ki herkesin “vatan haini” dediği aslında vatan kahramanı, “vatan kahramanı” dedikleri ise vatan haini. Yani hiçbir şey görüldüğü gibi değildir.

Türk milleti şu anda çok zor günler geçiriyor. Hatta en yetkili ağızlarda bile Türk Milleti’nin bir kurtuluş savaşı verdiğini söylüyor. Herkes de birbirini “vatan haini” ilan ediyor.

Sıkışmış durumdayız. Ne yapacağımızı bilemiyoruz. Biz ve diğerleri var. Bizden gördüklerimiz “vatansever” diğerleri “vatan hainidir”

Düşünmek, sormak, sorgulamak gibi bir niyetimiz de maalesef yok. Partilere, cemaatlere, mezheplere göre şekilleniyoruz.

Birbirimizi dinlediğimiz, saygı duyduğumuz ve başkalarını anlamak gibi bir çabamız zaten yok. İşin kolayındayız.

Emperyalist güçlerin tam da istediği bir durumdayız!

Ben kaygılıyım. Üzülüyorum.

12 Eylül 2010 yılında bir Anayasa referandumu yapılmıştı. O zaman o oylamada ben “hayır “ oyu vereceğimi dillendirdim.

Sen misin bunu diyen, en yakından tanıdıklarım bile “hayır” oyu verenleri “vatan haini” olmakla suçladı. Sonunda o referandumla değişen anayasa maddesine göre oluşan HSYK üyeleri şimdi “vatan hainliği” ile tutuklandılar.

Öyle görülüyor ki ufukta yine bir anayasa referandumu görülüyor. Biz yine ikiye bölüneceğiz. Herkes birbirini ülkeyi bölmekle suçlayacak. “Evet” çiler “hayır”cılara, “hayır”cılar “evet” çilere “vatan haini” diyecek!

Yani her halükarda herkes birbirini “vatan haini” olarak suçlayacak.

Hiçbir ülke bu kadar “vatan hainini” kaldırmaz. Aklımızı başımıza alalım.

Yeter!

Vatanı sevmek insanı sevmekle başlar. Kendimizi “vatansever” olarak göstermek için başkalarına “vatan haini” dememize gerek yok!

Şunu çok iyi biliyoruz: “Birlikte rahmet, ayrılıkta azap vardır!”

Herkese “vatan haini” dersek biz bu birliği nasıl sağlarız?

"ÜLKÜCÜ AÇILIMI"

Kemal Kılıçdaroğlu

CHP Genel Başkanı

Uşak’ta düzenlenen bir toplantıda MHP’lilere hitaben yaptığı konuşmada, “Siz ne kadar milliyetçiyseniz ben de o kadar milliyetçiyim, siz ne kadar ülkücüyseniz ben de o kadar ülkücüyüm, siz ne kadar vatanseverseniz ben de o kadar vatanseverim!”dedi.

Eminim ki Sayın Kılıçdaroğlu’nun bu sözleri çok tartışılacaktır. Herkes kendi siyasi açısından bu sözleri yorumlayacaklardır. Başta kendi partisi içerisinde olmak üzere her siyasi partinin kurşun askerleri Sayın Kılıçdaroğlu’na saldıracaktır.

Sen bu sözü nasıl söylersin!

Ben şahsen Sayın Kılıçdaroğlu’nun bu sözlerini çok “yiğitçe” buluyorum.

Ülkücülüğün horlandığı, milliyetçiliğin ayaklar altına alındığı, vatanseverliğin tekelleştiği bir dönemde “Siz ne kadar milliyetçiyseniz ben de o kadar milliyetçiyim, siz ne kadar ülkücüyseniz ben de o kadar ülkücüyüm, siz ne kadar vatanseverseniz ben de o kadar vatanseverim!” demek her yiğidin kârı değildir.

Hele ki ülkücülüğün pazarlanmaya, birilerine dolgu malzemesi yapılmaya çalışıldığı bir dönemde Sayın Kılıçdaroğlu’nun bu sözleri çok daha önemlidir.

Bu sözlerden ülkücüler, milliyetçiler, vatanseverler asla gocunmayacaklardır.

Siz bu sözlerden gocunanlara dikkat edin, bakın kimler gocunacaktır.

Gocunanlar; Oslo’da PKK ile sohbet edenler, İmralı’ya özel ulak gönderenler, Dolmabahçe’de bildiri okuyanlar, Pelsilvanya’da el etek öpenler ve onların savunucuları olacaktır.

Şu soru sorulabilir:

Sayın Kılıçdaroğlu samimi mi, siyasi mi?

Rahmetli Mustafa Pehlivanoğlu’nun mektubunu meydanlarda okuyarak ülkücülerin gönlünü almaya çalışanlar ne kadar samimiyse ve ne kadar siyasiyse bu söz de aynı orandadır.

Siyasi liderler toplumun duygularına hitap etmeyi bildikleri sürece ayakta kalırlar. Kılıçdaroğlu önemli bir çıkış yapmıştır. Kimsenin beklemediği yerde yumruğu indirmiştir.

Kılıçdaroğlu’nun bu sözlerinin özeti şudur: Ülkücüler, milliyetçiler, vatanseverler kimsenin kuyruğu değildir. Onlar olsa olsa sığınılacak bir limandır.

Öyle görülüyor ki, 2017 yılında meydanlar ısınacaktır. Her siyasi parti bir “ÜLKÜCÜ AÇILIMI” yapacaktır.

Herkes ülkücü sever olursa ben asla şaşırmam. Sayın Binali Yıldırım’ın, Sayın Kemal Kılıçdaroğlu’nun ve Cumhurbaşkanımız Sayın Recep Tayyip Erdoğan’ın meydanlarda “Bozkurt” işaretleri yaptıklarını görürseniz asla şaşırmayın. Ve hatta daha uç bir söz eklemek istiyorum. Selahattin Demirtaş “ülkücüler bizim öz kardeşimizdir!” diye beyanat verirse benim için asla sürpriz olmaz…

2017 yılının adı “ÜLKÜCÜ AÇILIMI” olacaktır.

 

MUAZZEZ İLMİYE ÇIĞ

103 yaşında bir kadın.

Tekerlekli araba ile oradan oraya koşturuyor.

Bugün Adana’daydı.

Oğuzboyları Derneğinin davetlisi olarak geldi.

Ben de davetliler arasındaydım.

Adana Büyükşehir Belediyesi Konferans salonunda bugüne kadar çok konferansa katıldım. Bu kadar kalabalığa ilk defa denk geldim. Salon hınca hınç doluydu.

103 yaşında bir kadın.

Salona girdiğinde alkışlarla karşılandı. Sahneye tekerlekli sandalye ile çıktığında herkes fotoğraf çekme yarışına girişti. O sakin ve sevimliydi.

Program saygı duruşu ile başladı.

O sandalyeden kalktı ve dimdik durdu.

İstiklal marşı okunurken hep ona baktım. Yüreği kabara kabara İstiklal Marşı’nı okudu.

İçim doldu. Gözlerime engel olamadım. İki damla gözyaşı yanaklarıma doğru süzüldü.

103 yaşında bir kadın.

Türk kadını.

Tarih kadar yaşı var. Tarihi yaşayarak anlatıyor.

Onu dinlerken cehaletime üzüldüm.

Dolu dolu anlatıyor. Türkçesi sağlam.

103 yaşında bir kadın.

Kendisine Atatürk’ü örnek almış. Onun cumhuriyetine sahip çıkmak için çırpınıyor.

Hâlâ okuyor, yazıyor, geziyor ve herkese ulaşmak istiyor.

Çok önemli şeyler anlattı. Anlattıklarından ziyade duruşu örnekti.

103 yaşındaki kadın çok gençti.

Asıl dökülenler bizlerdik!

ADANA’DAKİ SAİMBEYLİ

Bugün Adana’da yaşayan Saimbeylililerle bir kahvaltıda buluştuk.  Tabi ki Adana’da yaşayan bütün Saimbeylililer orada değildi. Yine de iki yüzden fazla hemşerimiz kahvaltıda vardı.

Yer, ATOSEV Tesisileri’ydi.

Bu bizim Adana’daki ikinci kahvaltı buluşmamızdı. Geçen yıl ilkini yapmıştık. O zaman Sarıçam’da bulunan Varsaklar Derneği’nde buluşmuştuk.

Geçen yıl bazı dostlar bir araya gelmiştik. Bir tertip heyeti oluşmuştu. Aslında planlı bir şey değildi. Kendiliğinden gelişti. Önce çekirdek bir kadro oluştu. Bu oluşumda; Ramazan Saygılı, Naci Yıldızhan, İbrahim Şahbaz, Naim Kekeç, Duran Ekren ve ben yer aldım. Bizler işin görünen yüzüydük. Ama hakkını teslim etmek gerekir ki Sevgili kardeşim Mahmut Nimet Dalkır bu işin en önemli yerini, motor gücünü oluşturdu. 

Geçen yıl ilk kahvaltımızı Varsaklar Derneği’nde Ramazan Saygılı verdi.

O kahvaltıya 100 kişiden fazla hemşerimiz katıldı. Katılımın o seviyede olması bizi heveslendirdi.

Kahvaltıdan sonra Saimbeyli Belediye Başkanı Sayın Mustafa Şahin Gökçe, “gelecek yıl kahvaltı benden,” dedi.

Bu yıl onun davetlisi olduk. Katılım geçen yıla göre ikiye katlandı.

Eminim ki gelecek yıl bu da ikiye katlanacaktır.

Hemşerilerimizle birlikte olmak bize haz verdi. Eminim ki katılanlar da haz almıştır. Uzun süredir görmediklerimizi görme, tanımadıklarımızı tanıma imkânı bulduk.

Eksikler her zaman vardır ve olmaya da devam edecektir. Haberdar olmayanların sitemleri de olacaktır. Bunlar gayet tabidir.

Her şeye rağmen hemşerilerimizle birlikte olmak güzeldi.

Bu yıl kahvaltımızda kimler vardı?

Elbette kahvaltıya katılan bütün hemşerilerimin adlarını buraya tek tek yazmak isterim. Ola ki bazı hemşerilerimi unuturum. O zaman da ayıp olur. Onun için hemşerilerimin adlarını yazmıyorum. Onlar da bana gönül koymasınlar.

Benim gördüğüm iki de misafirimiz vardı. Birisi Çukurova Üniversitesinden Prf. Dr. Zeynel Cebeci’ydi.

Zeynel Bey, “Saimbeyli Kelebekleri” üzerine önemli araştırmalar yapan bir Saimbeyli gönüllüsüdür. Kahvaltıya katılımı ile bizi mutlu etti.

Bir diğer misafirimiz de Adana Büyükşehir Belediye Başkanı Sayın Hüseyin Sözlü’ydi. Yaptığı konuşmada Saimbeyli’yi bir cümle ile özetledi. O sözü ile de benim yüreğime tercüman oldu. Sanki benim yüreğimi okudu.

Sayın Sözlü ne mi dedi?

“Saimbeyli sıradan bir ilçe değildir. Saimbeyli, Saimbeyli’den çok büyüktür!”

Teşekkürler Sayın Başkan, bunun farkında olmanız bizi ziyadesiyle mutlu etmiştir.

Evet, Adana’daki Saimbeyli, Saimbeyli’deki Saimbeyli’den çok büyüktür. Hele dünyadaki Saimbeyli Adana’daki Saimbeyli’den daha çok büyüktür.

Orada doğup büyüyenler, havasını soluyup suyunu içenler ve hiç görmediği halde orayı kendisine memleket sayanlar bile olmuştur.

Onun için de Saimbeyli Saimbeyli’den çok daha büyüktür!

İşte bunun içindir ki biz her fırsatta Toros Dağları’ndan bahsediyoruz.

Kahvaltıya katılan hemşerilerime şahsım ve dostlarım adına teşekkür ediyorum.

Yüreğiniz var olsun. Yüreğinizdeki memleket sevdası hiç eksik olmasın.

Daha güzel günlerde buluşmak dileğimle, her nerede yaşıyor ve yaşatılıyorsanız selam sizlere…

AHMET KAYTANCI