AŞKIN GÖZLERİ KÖRDÜR YA DA PUTİN SEVERLİK

         Biz geçmişi hatırlama sıkıntısı çeken bir milletiz. Nedense çok çabuk unuturuz. En çok kızdığımız, canımızı yakan insanı bir saniyede “melek” vasfına sokuveririz.

Dünü çabuk unutur ve günü yaşarız.

Yarına ait çok planlı bir hesabımız olmaz.

Duayen politikacılarımızdan rahmetli Süleyman Demirel bunu ne güzel özetlemişti.

Ne demişti rahmetli?

Siz zahmet etmeyin ben size hatırlatayım:

“Dün dündür, bugün bugündür!”

Mevlana’da der ki:

“Dün dünde kaldı cancazım, bugün yeni bir gün yeni bir söz lazım.”

En sıradan bir insana eğer dünden bahsedecek olursanız size der ki;

“Düne takılıp kalma kardeşim!”

Düne takılıp kalmamak iyi midir, kötü müdür pek bilmem ama arada bir dünü hatırlamak lazım. Çünkü “dün” yarının başladığı noktadır. Tıpkı gömleğin iliklenen ilk düğmesi gibidir.  Dünde yapılan yanlışı bugün düzelteceğini düşünenler her zaman hüsrana uğrayacaklardır.

Biraz dünü konuşmaya ne dersiniz?

Yok, başınızı ağrıtacak değilim. Sadece kısa bir iki hatırlatma yapmak istiyorum.

Hafız Esad, Suriye Eski Devlet Başkanı, Beşer Esad’ın babası.

O bir eski askerdir. Hava pilot. Bir süre Rusya’da kaldı. Rusya’nın adamı oldu. Sonra Suriye’ye döndü. Rusların desteği ile Suriye’de ihtilal yaptı. Devleti ele geçirdi. 30 yıl Suriye’yi yönetti.  Hafız Esad, Rusların sıcak denizlere ulaşmak için kullandığı en önemli piyonuydu. Ruslar ne dediyse Hafız Esad onu yaptı.

Bizim Suriye ile su problemimiz vardı. Suriye devlet olarak bizimle uğraşacak durumda değildi. Türkiye’de Marksist Leninist bir örgüt kurduruldu. PKK. Abdullah Öcalan yıllarca PKK’yı Suriye’den idare etti.

Hafız Esad öldü. Yerine oğlu geçti.

Baba Esad ölünce biz sandık ki Suriye’nin politikası bize karşı değişti. Beşer Esadla can ciğer kuzu dolması olduk.

Kardeş Esad dedik.

Dünü unuttuk. Olanlar oldu.

Ayıkla pirincin taşını…

2008 yılında ABD başkanlık seçimi yapıldı. Barak Obama başkan oldu. ABD’den çok biz sevindik. Türkiye’de davullar çaldık. Halaylar çektik. Hatimler indirdik.  Biz onu çok sevdik. Çünkü o Müslüman’dı. O da bize yeterdi.

Şimdi biz onu hiç sevmiyoruz. Obama, şimdi “deccalın dostu!”

Yeni gözdemiz Putin!

O eski bir KGB Ajanı. Yani Rus Devlet politikasını en iyi bilenlerden… 16 yıldır Rus Devletini o yönetiyor.  Çok iyi yetiştirilmiş bir politikacı. Hamleleri nasıl yapacağını çok iyi biliyor.  Beşer Esadla aramız açılınca Rusya ile karşı karşıya gelmiştik. Şimdi aynı saflarda gibiyiz.

Hepten Putin sever olduk!

Rusların sıcak denizlere ulaşma politikaları değişti mi?

Değişmez!

Ruslar Beşer Esad’dan vazgeçer mi?

Geçmez!

( Neyse bu iddiamı biraz yumuşatayım. Beşer Esad ayarında bir kukla bulursa o zaman olur.)

Peki, Ruslar ve Putin PKK’dan vazgeçer mi?

Aha da büyük harflerle yazıyorum.

GEÇMEZZZZZZZZZZZZZZZ!

Öyleyse ben sorumu soruyorum.

Bu Putin severliğin sebebi nedir?

Bir zamanlar bir “Arap baharı” vardı.

Bahar, aşkların mevsimidir.

Yoksa mevsim bahar da biz Putin’e âşık mı olduk?

Benim bildiğim; kişiler değişir ama devletlerin milli politikaları asla değişmez!

Yeni yılda yeni aktörler işbaşında olacak. ABD’nin başına Donald Trump geliyor.

Milli politikalar değişmeyecek ama yeni oyunlar oynanacak.

Aşka gelmeye gerek yok.

Aman dikkat! Aşkın gözleri kördür.
Nedir bu haddinden fazla Putin severlik?

EZBER BOZULUNCA…

Özgür düşüncenin tadını hiç bir şey de bulamazsınız, boşuna uğraşmayın… Bari kendi gözlerinizle görür, kendi aklınızla yorumlar, kendi hayatınızı yaşarsınız. Birilerine bağlı olarak yaşayanları ben hep üzüntü ile izlerim. Garibim bekler ki, bağlı olduğu kişi veya kişiler bir şey konuşsun da kendisi tekrar etsin.

Aklıma geldi.

Papağanın görevi neydi?

Sahibinin sesini taklit etmek!

Bir ülkede “taklitçi” sayısı arttıkça o ülkeyi hep felaketler bekler. Debelenir durur. Yerinde sayar. Ezberlediğini tekrar eder.

Ezberlenmişlerin dışarısına çıktığınızda da artık nelerle suçlanırsınız orasına ben karışmam…

Kısacası işiniz kötüdür!

Aslında bizim başımıza ne geldiyse ezberci zihniyetten geldi. Her şeyi tekrar ettik durduk. Araya birsi laf karıştıysa ezberimiz bozuldu. Ezberimiz bozulunca da her şey birbirine karşıtı. Çıkış yolu olarak da filmi yeniden başa sarmayı tercih ettik. Bilgi dağarcığımız, sorma ve sorgulama yeteneğini kaybedince de “ebem gitti, ben de giderim.” Dedik ve gittik.

Gidelim, kardeş gidelim. Ama bir de sorgulayalım.  Şu ezberlediklerimizi bir kenara bırakalım. Onları nasıl olsa ezbere biliyoruz.  Ezberlemediklerimiz ne halde, onlarda hiç faydalı bir şey yok mu?

Bir zamanlar rahmetli Alparslan Türkeş, Nazım Hikmet’in:

“Dörtnala gelip uzak Asya'dan
Akdeniz'e bir kısrak başı gibi uzanan
Bu memleket bizim.
Bilekler kan içinde/Dişler kenetli/Ayaklar çıplak
Ve bir ipekli halıya benzeyen bu toprak/Bu cehennem, bu cennet bizim.”

Şiirini okumuştu. O zaman Türkiye’de yer yerinden oynamıştı. Çünkü Alparslan Türkeş o zaman bir ezberi bozmuştu. Herkes apıştı kaldı.

 Kötü mü etmişti?

Bence iyi etti!

Söyleyene değil, söylenene baktı.

Türkiye önemli bir dönemden geçiyor. Bu dönemde bazı ezberler bozulmalı. Onları bozarken de millete yanlış şeyler ezberletmenin hiç anlamı yok.

Şimdi tam da özgür düşünceye sahip olan insanların söylediklerine dikkat etmek gerekirken bakıyorum da ezberciler yine sahnede ıspanak fiyatına demokrasi satıyorlar. “Hukuk” rafa kaldırıldığında ne adalet olur ne de demokrasi. Biz, kendimizi kandırmaktan başka bir şey yapmış olmayız. Zaman çabuk geçer, gün gelir bize ezberletilenlerin yanlış olduğu görülür ama iş işten geçer.

Evet! Biz, kısık sesleriz… Duyan olur mu bilmem! Ama yanlışa yanlış, doğruya doğru demeye devam edeceğiz.

Şükür Allah’a, özgür düşünmeye çalışıyoruz. Ne bir şeyhe, ne bir parti liderine ne de bir kişiye bağlı değiliz.

Allah var, gam yok!

Kendi yazdığımız şiirleri bile ezberlemedik ki, başkalarının ezberlerine takılıp kalalım!

AHMET KAYTANCI

HEY SİZİ KOCA KURTLAR HEY!

                Öyle özlemişim ki geçen yılları. Gençliğimi, samimiyeti, vefayı… Turan ellerine türkü söylediğimiz yılları ne kadar özlediğimi dün daha iyi anladım. İşin özü dün; ağlamak, ağlamak, ağlamak istedim! Ne yalan söyleyeyim biraz da gururlanmak…

İki gün önce telefonuma bir mesaj geldi. Mesajı yazan Adana Türk Eğitim Sen’in bir nolu şube başkanı sevgili kardeşim Selahattin Dolgun’du.

Mesajda, öğretmen arkadaşlarımızdan Mehmet Hayati Özkaya Bey’in P.K.546 adlı kitabının imza günü ve sohbetinin olduğunu, bizim de davet edildiğimizi yazıyordu.

Davete icabet gerekliydi. Sevgili kardeşim Müştebey Çelik ile birlikte sendika binasına gittik.

Huzur, mutluluk, samimiyet oradaydı. Türk Eğitim Sen sanki hasret gidermenin yeriydi. Bizden önce gelenler bizi bağrına basarken, bizden sonra gelenleri de biz bağrımıza bastık.

Bir süre sendika binasında oturduk. Daha sonra sendikanın konferans salonuna geçtik.

Daha önce Mehmet Hayati Özkaya Hocamla hiç karşılaşmamıştık. O benim adımı ben de onun adını daha önce defalarca duymuştuk. Deme ki kısmet bugüneymiş. Bizi değerli kardeşim Selahattin Dolgun tanıştırdı.

Ben Selahattin Dolgun’u bir başka severim. En çok da onun bulunduğu makamın kibrine yakalanmadan, kendisinden büyüklere, “abi” diye hitap etmesine bayılırım. Yine aynı tevazu içerisindeydi. Yine bizi öyle tanıştırdı.

Konferans salonu dolu değildi. Ama koca yürekler oradaydı. Salondaki insanların bir kısmını tanıyordum. Ama tanımadıklarım da vardı. Yaş ortalaması oldukça yukarılardaydı. Sevgili Selahattin Dolgun gibi birkaç arkadaşımızı saymazsak, orada olanların yaş ortalaması atmış yaşın üzerindeydi. Tabir yerindeyse çoğunluğu Koca Kurtlardı!

İlk konuşmayı Selahattin Dolgun yaptı. Biraz heyecanlı, biraz mahcup, biraz da gururlu ve umutluydu…

Heyecanlıydı. Çünkü hitap ettiği insanlar hep “abi” dediği insanlardı.

Mahcuptu. Salon yeteri kadar dolmamıştı.

Gururluydu. Her şeyden ötesi, koca kurtlarla genç yüreğini birleştirmişti.

Umutluydu!

Nasıl umutlu olmasın ki, ülkücüye umutsuzluk yakışır mıydı?

Selahattin Başkan konuşurken ben Nihal Atsız’ı düşünüyordum. O derdi ki, “Umut, en son terk edilen şeydir!”

Bu salonda olan bir avuç Koca Kurt, aslında umudun diğer adıydı. Selahattin Başkan da zaten onu biliyordu. O bilinçle sözü asıl sahibine bıraktı.

Yazar Mehmet Hayati Özkaya kürsüdeydi.

Hayati Hocamı ilk defa dinledim. Edebiyat Öğretmeni olmanın avantajını çok iyi kullanarak, akıcı, sıkmayan, güzel bir Türkçe ile salonu etkisi altına aldı. Onu pürdikkat dinledik.

“Etkilenmedik “ dersek yalan söyleriz.

Etkilendik!

Bizi asıl etkileyen; akıcı bir üslup, güzel bir Türkçeden öte, uzun süredir hasret kaldığımız, özlem duyduğumuz ve bir türlü bir araya gelip de içimizi dökemediğimiz hatıralarımızdı.

Hayati Hoca sadece hatıralarımızı dile getiriyordu.

Kenarda, köşede bıraktığımız “bizi” anlatıyordu.

Aslında biz, “bizi” duyarken duygulanıyorduk. Hayallere dalıyorduk. Geçmişimizi tekrar yaşıyorduk.

Hey gidinin Koca Kurtları Hey!

Ne kadar çok hatıra birikmiş heybemize…

Hayati Hoca hatıraları sadece hatıralarda bırakmadı. Hatıraların canlı tanıklarını kürsüye davet etti.

Kürsüye ilk gelen Ali Bademci’ydi.

Ben Ali Bademci Ağabeyi tam kırk yıl önce tanımıştım. O kürsüde konuşurken, ben kırk yıl önce tanıştığımız günü düşünüyordum.

Ali Bademci, Hergün Gazetesi’nin Adana temsilcisiydi!

Hergün Gazetesi, bir dönem Türk Milliyetçilerinin kükreyen sesi!

Ben, kırk yıl önce ilk yazılarımı Hergün Gazetesi’nde yazmıştım. İlk basın kartımı bana Hergün Gazetesi vermişti.

Hiç unutmam! Hergün Gazetesi’nin Adana temsilciliğine gelmiştim. Ali Bademci Ağabeyin yanına…

O beni Necdet Sevinç’le tanıştırmıştı.

Necdet Sevinç, bir dönem Hergün Gazete’sinin en güçlü kalemiydi. Kararlı ve kurşun gibi sözleri vardı. Gözü pekti. Çekmediği çile kalmadı. O hep kalemi ile savaştı. Yazarını Kurşunlatan Yazıları o yazdı.

Ve o bana, “Bak Ahmet, iyi bir kalemin var. Sana tek tavsiyem; İnanmadıklarını yazma, yazdıklarından dönme!” dedi.

O günden sonra ben ne zaman yazı yazsam akılma hep Necdet Sevinç geldi. Ve hep o anlayışla yazılarımı yazdım. Eğer bugün hâlâ yazıyorsam, bunda Necdet Sevinç gibi, Ali Bademci gibi büyüklerimin büyük katkısı vardır. Bunu her zamanda her yerde söylemişimdir. Onlar bize ilham kaynağı oldular.

Ali Bademci Ağabey hâlâ yazıyorsa ve ben susuyorsam, bu bana yakışmaz… Onların mirasını inkâr etmiş olurum. Ve ben kırk yıldır yazıyorum!

Ali Ağabey ve Ali Ağabeyden sonra konuşma yapan Ağabeyler bizi hep gerilere götürdü. Duygusal anlar yaşadık. Bu sohbetin en güzel taraflarından birisi de samimiyetti. Ortam bir arkadaş sohbeti havasındaydı. Hayati Hocam, kürsüye davet ettiği her insanı “Ağabey” diye davet etti. Onlar Koca Kurtlardı. Ocaktan aldıkları o terbiyeyi hiç yitirmemişlerdi. İdeallerinde en ufak bir sapma yoktu. “Umut” her zaman yüreklerinde taze sürgün veren turan çiçekleri gibiydi.

Hüzünleri vardı. Bazılarına kırgındılar! Ocak terbiyesi almış insanların, umursamazlığı biraz yüreklerini incitiyordu. Ama umutsuz değildiler.

Onlar, Turan Devletinin bir gün kurulacağına inanıyorlar. Bunun bir hayal değil, bir ideal olduğunu biliyorlar.  Devletlerin ömrünün bir insan ömrü ile eşdeğer olmadığını biliyorlar.

İçlerinden biri, “Kızım Rusya’da eğitim görüyor. Her sınava girerken bizi arar. Anası ona fetih suresini, ben de fetih marşını okurum!” derken gözyaşlarına engel olmadı.

Fetih Marşı… Gençlik yıllarımızda hepimizin ezberlediği Fetih Marşı bizim mayamızdı sanki… Onu okurduk. Ve göğsümüz kabarırdı.

“Yelkenler biçilecek, yelkenler dikilecek;

Dağlardan çektirirler, kalyonlar çekilecek;

Kerpetenlerle surun dişleri sökülecek

Yürü, hâlâ ne diye oyunda oynaştasın?

Fatih'in İstanbul'u fethettiği yaştasın.!”

                Hey sizi Koca Kurtlar hey! Ne sağlam mayanız varmış be… Siz hiç değişmemişsiniz. Üzerinizden toplar, tanklar geçti. Başınıza, milliyetçiliği ayaklar altına alanlar geldi. Ama siz hep aynısınız. Ben sizin hâlâ “Başbuğ Türkeş” derken sesinizin titremesini seviyorum! Hâlâ “Turan” diyorsunuz ya, işte tam da şairin dediği gibi:

“Ölmez bu hareket, ölmez bu dava…”

Ve yine şairin dediği gibi:

“Ellerin yurdunda çiçek açarken
Bizim İl'e kar geliyor gardaşım.
Bu hududu kimler çizmiş gönlüme?
Dar geliyor, dar geliyor gardaşım.”

                    Hey sizi Koca Kurtlar hey!

                    Bize güzel bir gün yaşattınız. Size binlerce teşekkür ederim. Yüreğimizde sızlayan yaraya merhem oldunuz.

                    İyi ki varsınız. İyi ki bizim ülküdaşlarımızsınız!

                    Allah hepinizden razı olsun.

                   

13.11.2016 /AHMET KAYTANCI

                   

“VATAN HAİNİ, ŞEREFSİZ VE DAHASI!”

            Son yıllarda en fazla kullanılan kelimelerin bir sıralamasını yapsalar galiba “vatan haini” üst sıralarda yer alır. Gerçi “şerefsiz” kelimesinin ondan geri kalır yanı yoktur.

            “Şerefsizlik” ve “vatan hainliği” o kadar sıradan sayılmaya başladı ki diller bu kelimeleri tekrar etmekten adeta zevk alır oldu.

            En yakın dostunuzun azıcık canını sıkarsanız başlar size, “vay şerefsiz vay” demeye…

            “Vatan hainliği” zaten modanın en başköşesinde kurulmuş duruyor.

Herkes birbirini “vatan haini” diye suçluyor.

Sanki herkes “vatan haini” gibi...

Sizce, “vatan haini” ne demektir?

Bunun bir ölçüsü var mı?

Kimse kendisini bir kenara çekmesin. Bu bir gerçek… “Vatan haini” üretebilmek için birbirimizle yarışır hâle geldik.

Gerçi bu kadar terör örgütünün, ajanların cirit attığı bir ülkede herkesin birbirini “vatan haini” görmesi gayet tabi…

Millet, ne yapacağını şaşırmış durumda. Onun için de herkes kendisinden başka herkese çok rahatlıkla “vatan haini” diyerek işin içerisinden çıkmaktadır.

Kanal D televizyonunda bir dizi film var. Dizinin adı “Vatanım Sensin.”  Bilmem hiç seyretme imkânı buldunuz mu?“ Seyretmediyseniz tavsiye ederim. Mutlaka izleyiniz.

Filimde iki karakter var. Birisi Yunan subayı rolünde bir Türk… Diğeri de Türk subayı rolünde bir başka Türk.

Herkese göre Yunan subayı rolündeki Türk bir “vatan hainidir.” Ona; eşi, anası, kızları ve cümle âlem “vatan haini” gözü ile bakmaktadır.

Diğeri ise herkesin gözünde “vatan kahramanıdır.”

Ancak öyle görülüyor ki herkesin “vatan haini” dediği aslında vatan kahramanı, “vatan kahramanı” dedikleri ise vatan haini. Yani hiçbir şey görüldüğü gibi değildir.

Türk milleti şu anda çok zor günler geçiriyor. Hatta en yetkili ağızlarda bile Türk Milleti’nin bir kurtuluş savaşı verdiğini söylüyor. Herkes de birbirini “vatan haini” ilan ediyor.

Sıkışmış durumdayız. Ne yapacağımızı bilemiyoruz. Biz ve diğerleri var. Bizden gördüklerimiz “vatansever” diğerleri “vatan hainidir”

Düşünmek, sormak, sorgulamak gibi bir niyetimiz de maalesef yok. Partilere, cemaatlere, mezheplere göre şekilleniyoruz.

Birbirimizi dinlediğimiz, saygı duyduğumuz ve başkalarını anlamak gibi bir çabamız zaten yok. İşin kolayındayız.

Emperyalist güçlerin tam da istediği bir durumdayız!

Ben kaygılıyım. Üzülüyorum.

12 Eylül 2010 yılında bir Anayasa referandumu yapılmıştı. O zaman o oylamada ben “hayır “ oyu vereceğimi dillendirdim.

Sen misin bunu diyen, en yakından tanıdıklarım bile “hayır” oyu verenleri “vatan haini” olmakla suçladı. Sonunda o referandumla değişen anayasa maddesine göre oluşan HSYK üyeleri şimdi “vatan hainliği” ile tutuklandılar.

Öyle görülüyor ki ufukta yine bir anayasa referandumu görülüyor. Biz yine ikiye bölüneceğiz. Herkes birbirini ülkeyi bölmekle suçlayacak. “Evet” çiler “hayır”cılara, “hayır”cılar “evet” çilere “vatan haini” diyecek!

Yani her halükarda herkes birbirini “vatan haini” olarak suçlayacak.

Hiçbir ülke bu kadar “vatan hainini” kaldırmaz. Aklımızı başımıza alalım.

Yeter!

Vatanı sevmek insanı sevmekle başlar. Kendimizi “vatansever” olarak göstermek için başkalarına “vatan haini” dememize gerek yok!

Şunu çok iyi biliyoruz: “Birlikte rahmet, ayrılıkta azap vardır!”

Herkese “vatan haini” dersek biz bu birliği nasıl sağlarız?

"ÜLKÜCÜ AÇILIMI"

Kemal Kılıçdaroğlu

CHP Genel Başkanı

Uşak’ta düzenlenen bir toplantıda MHP’lilere hitaben yaptığı konuşmada, “Siz ne kadar milliyetçiyseniz ben de o kadar milliyetçiyim, siz ne kadar ülkücüyseniz ben de o kadar ülkücüyüm, siz ne kadar vatanseverseniz ben de o kadar vatanseverim!”dedi.

Eminim ki Sayın Kılıçdaroğlu’nun bu sözleri çok tartışılacaktır. Herkes kendi siyasi açısından bu sözleri yorumlayacaklardır. Başta kendi partisi içerisinde olmak üzere her siyasi partinin kurşun askerleri Sayın Kılıçdaroğlu’na saldıracaktır.

Sen bu sözü nasıl söylersin!

Ben şahsen Sayın Kılıçdaroğlu’nun bu sözlerini çok “yiğitçe” buluyorum.

Ülkücülüğün horlandığı, milliyetçiliğin ayaklar altına alındığı, vatanseverliğin tekelleştiği bir dönemde “Siz ne kadar milliyetçiyseniz ben de o kadar milliyetçiyim, siz ne kadar ülkücüyseniz ben de o kadar ülkücüyüm, siz ne kadar vatanseverseniz ben de o kadar vatanseverim!” demek her yiğidin kârı değildir.

Hele ki ülkücülüğün pazarlanmaya, birilerine dolgu malzemesi yapılmaya çalışıldığı bir dönemde Sayın Kılıçdaroğlu’nun bu sözleri çok daha önemlidir.

Bu sözlerden ülkücüler, milliyetçiler, vatanseverler asla gocunmayacaklardır.

Siz bu sözlerden gocunanlara dikkat edin, bakın kimler gocunacaktır.

Gocunanlar; Oslo’da PKK ile sohbet edenler, İmralı’ya özel ulak gönderenler, Dolmabahçe’de bildiri okuyanlar, Pelsilvanya’da el etek öpenler ve onların savunucuları olacaktır.

Şu soru sorulabilir:

Sayın Kılıçdaroğlu samimi mi, siyasi mi?

Rahmetli Mustafa Pehlivanoğlu’nun mektubunu meydanlarda okuyarak ülkücülerin gönlünü almaya çalışanlar ne kadar samimiyse ve ne kadar siyasiyse bu söz de aynı orandadır.

Siyasi liderler toplumun duygularına hitap etmeyi bildikleri sürece ayakta kalırlar. Kılıçdaroğlu önemli bir çıkış yapmıştır. Kimsenin beklemediği yerde yumruğu indirmiştir.

Kılıçdaroğlu’nun bu sözlerinin özeti şudur: Ülkücüler, milliyetçiler, vatanseverler kimsenin kuyruğu değildir. Onlar olsa olsa sığınılacak bir limandır.

Öyle görülüyor ki, 2017 yılında meydanlar ısınacaktır. Her siyasi parti bir “ÜLKÜCÜ AÇILIMI” yapacaktır.

Herkes ülkücü sever olursa ben asla şaşırmam. Sayın Binali Yıldırım’ın, Sayın Kemal Kılıçdaroğlu’nun ve Cumhurbaşkanımız Sayın Recep Tayyip Erdoğan’ın meydanlarda “Bozkurt” işaretleri yaptıklarını görürseniz asla şaşırmayın. Ve hatta daha uç bir söz eklemek istiyorum. Selahattin Demirtaş “ülkücüler bizim öz kardeşimizdir!” diye beyanat verirse benim için asla sürpriz olmaz…

2017 yılının adı “ÜLKÜCÜ AÇILIMI” olacaktır.

 

MUAZZEZ İLMİYE ÇIĞ

103 yaşında bir kadın.

Tekerlekli araba ile oradan oraya koşturuyor.

Bugün Adana’daydı.

Oğuzboyları Derneğinin davetlisi olarak geldi.

Ben de davetliler arasındaydım.

Adana Büyükşehir Belediyesi Konferans salonunda bugüne kadar çok konferansa katıldım. Bu kadar kalabalığa ilk defa denk geldim. Salon hınca hınç doluydu.

103 yaşında bir kadın.

Salona girdiğinde alkışlarla karşılandı. Sahneye tekerlekli sandalye ile çıktığında herkes fotoğraf çekme yarışına girişti. O sakin ve sevimliydi.

Program saygı duruşu ile başladı.

O sandalyeden kalktı ve dimdik durdu.

İstiklal marşı okunurken hep ona baktım. Yüreği kabara kabara İstiklal Marşı’nı okudu.

İçim doldu. Gözlerime engel olamadım. İki damla gözyaşı yanaklarıma doğru süzüldü.

103 yaşında bir kadın.

Türk kadını.

Tarih kadar yaşı var. Tarihi yaşayarak anlatıyor.

Onu dinlerken cehaletime üzüldüm.

Dolu dolu anlatıyor. Türkçesi sağlam.

103 yaşında bir kadın.

Kendisine Atatürk’ü örnek almış. Onun cumhuriyetine sahip çıkmak için çırpınıyor.

Hâlâ okuyor, yazıyor, geziyor ve herkese ulaşmak istiyor.

Çok önemli şeyler anlattı. Anlattıklarından ziyade duruşu örnekti.

103 yaşındaki kadın çok gençti.

Asıl dökülenler bizlerdik!

ADANA’DAKİ SAİMBEYLİ

Bugün Adana’da yaşayan Saimbeylililerle bir kahvaltıda buluştuk.  Tabi ki Adana’da yaşayan bütün Saimbeylililer orada değildi. Yine de iki yüzden fazla hemşerimiz kahvaltıda vardı.

Yer, ATOSEV Tesisileri’ydi.

Bu bizim Adana’daki ikinci kahvaltı buluşmamızdı. Geçen yıl ilkini yapmıştık. O zaman Sarıçam’da bulunan Varsaklar Derneği’nde buluşmuştuk.

Geçen yıl bazı dostlar bir araya gelmiştik. Bir tertip heyeti oluşmuştu. Aslında planlı bir şey değildi. Kendiliğinden gelişti. Önce çekirdek bir kadro oluştu. Bu oluşumda; Ramazan Saygılı, Naci Yıldızhan, İbrahim Şahbaz, Naim Kekeç, Duran Ekren ve ben yer aldım. Bizler işin görünen yüzüydük. Ama hakkını teslim etmek gerekir ki Sevgili kardeşim Mahmut Nimet Dalkır bu işin en önemli yerini, motor gücünü oluşturdu. 

Geçen yıl ilk kahvaltımızı Varsaklar Derneği’nde Ramazan Saygılı verdi.

O kahvaltıya 100 kişiden fazla hemşerimiz katıldı. Katılımın o seviyede olması bizi heveslendirdi.

Kahvaltıdan sonra Saimbeyli Belediye Başkanı Sayın Mustafa Şahin Gökçe, “gelecek yıl kahvaltı benden,” dedi.

Bu yıl onun davetlisi olduk. Katılım geçen yıla göre ikiye katlandı.

Eminim ki gelecek yıl bu da ikiye katlanacaktır.

Hemşerilerimizle birlikte olmak bize haz verdi. Eminim ki katılanlar da haz almıştır. Uzun süredir görmediklerimizi görme, tanımadıklarımızı tanıma imkânı bulduk.

Eksikler her zaman vardır ve olmaya da devam edecektir. Haberdar olmayanların sitemleri de olacaktır. Bunlar gayet tabidir.

Her şeye rağmen hemşerilerimizle birlikte olmak güzeldi.

Bu yıl kahvaltımızda kimler vardı?

Elbette kahvaltıya katılan bütün hemşerilerimin adlarını buraya tek tek yazmak isterim. Ola ki bazı hemşerilerimi unuturum. O zaman da ayıp olur. Onun için hemşerilerimin adlarını yazmıyorum. Onlar da bana gönül koymasınlar.

Benim gördüğüm iki de misafirimiz vardı. Birisi Çukurova Üniversitesinden Prf. Dr. Zeynel Cebeci’ydi.

Zeynel Bey, “Saimbeyli Kelebekleri” üzerine önemli araştırmalar yapan bir Saimbeyli gönüllüsüdür. Kahvaltıya katılımı ile bizi mutlu etti.

Bir diğer misafirimiz de Adana Büyükşehir Belediye Başkanı Sayın Hüseyin Sözlü’ydi. Yaptığı konuşmada Saimbeyli’yi bir cümle ile özetledi. O sözü ile de benim yüreğime tercüman oldu. Sanki benim yüreğimi okudu.

Sayın Sözlü ne mi dedi?

“Saimbeyli sıradan bir ilçe değildir. Saimbeyli, Saimbeyli’den çok büyüktür!”

Teşekkürler Sayın Başkan, bunun farkında olmanız bizi ziyadesiyle mutlu etmiştir.

Evet, Adana’daki Saimbeyli, Saimbeyli’deki Saimbeyli’den çok büyüktür. Hele dünyadaki Saimbeyli Adana’daki Saimbeyli’den daha çok büyüktür.

Orada doğup büyüyenler, havasını soluyup suyunu içenler ve hiç görmediği halde orayı kendisine memleket sayanlar bile olmuştur.

Onun için de Saimbeyli Saimbeyli’den çok daha büyüktür!

İşte bunun içindir ki biz her fırsatta Toros Dağları’ndan bahsediyoruz.

Kahvaltıya katılan hemşerilerime şahsım ve dostlarım adına teşekkür ediyorum.

Yüreğiniz var olsun. Yüreğinizdeki memleket sevdası hiç eksik olmasın.

Daha güzel günlerde buluşmak dileğimle, her nerede yaşıyor ve yaşatılıyorsanız selam sizlere…

AHMET KAYTANCI

ŞİMDİ MEVSİM SONBAHAR…

Tam da memlekette fotoğraf çekme zamanı…

Bu mevsimde fotoğrafların en güzelini çekebilirsiniz. Renklerin her tonu dans eder karşınızda… Bir süre önce gelseydiniz yeşilin her tonunu bulabilirdiniz. Bir süre sonra yeşil, beyaz ve kahverengi karşılar sizi. Ama talihi hep karadır!

Çam, katran, mezla, ardıç ağaçlarının üzerini kaplayacak karı gördüğünüzde de çok güzel görünür. İşin özü o beyazlık üşütür sizleri. Elleriniz titrer. Dişleriniz gıcırdar, dizleriniz zangırdar.

Memleket işte!

Her mevsim çağırır bizi… Bu dağlara geldiğinizde unutacaksınız denizi. Her yerinden su akar.  Pınarların, derelerin, ırmakların kaynağı hep buralardadır. Kar senesini, var senesi sayarız. Dolu dolu akar derelerden sular. Şırıl şırıl, ıpıl ıpıl…

Avuçlarınızda anlam bulur pınarların gözü. Billur gibi suları kana kana içersiniz.  Bir o soğutur yüreğinizi…

Zaten bizim hep kaderimiz pınarların gözünden su içmektir. Kana kana, doya doya…

Ama bir türlü borularla gitmez evimize… Bizim evlerimiz çamaşır makineleri, bulaşık makineleri ile tanışmadı henüz! Tanışanlar da bekliyor. Su gelecek inşallah!

Suyun kaynaklarının bizde olduğuna bakmayınız. Biz şehirli olamadık henüz. Suları tersine akıtamadık. Hep aşağılara aktı. Hani derler ya, “su akar Türk bakar!” biz Türk’ün hasıyız. Atatürk’ün umut bağladığı Torosların çocuğuyuz. Sular akar biz bakarız. Kazara dile getirecek olursak bu susuzluğumuzu… Kaşlar çatılır, yüzler asılır. Küseriz ağabey! Kırar dökeriz ortalığı… Ne haddimize bizim “su” diye inlemek!

Hani Âşık Sefai der ya;

“Azizim su diye ağlar

Mecnun Hu diye ağlar

Deryada bir gül açmış

O da su diye ağlar”

Boş verin şimdi suyu! Üzmeyin kimseleri…

Memleket burası ağabey, fotoğraf çekmesi çok güzel!

Hele de sonbahar fotoğrafları…

Memleket işte!

Memleket nere mi?

Demedim değil mi?

Memleket Toroslar Ağabey!

Yani; başımızın serinlediği, yüreğimizin yandığı yer.

Baharımız, yazımız, güzümüz, kışımız var. Dört mevsimi yaşarız evvel Allah!

Bahar çiçekleri, kelebekler, kuşlar ve mis gibi hava…

Yetmez mi daha!

Memleket işte ağabey! Memleket…

Derdini anlatırım ama küserler. En iyisi siz sonbahar fotoğrafları çekin! Sarı, yeşil, kırmızı, eflatun dans ediyor şimdi.

Çekin, çekin… Sonbahar fotoğrafları çekin!

Beyaza az kaldı. Bizde beyaz kara talih demektir.

Memleket işte ağabey!

Kar yağar, su donar. Yolları kar kaplar.

Memleket işte!

Kışı da anlatırım, hele gelsin de…

ŞİMDİ MEVSİM SONBAHAR…

21.10.2016 AHMET KAYTANCI

-TOROSLARA BİR İL LAZIM-2-

Fikrimi ileri sürerken insanların çoğunlukla düşüncelerimizi tebessümle karşılayacaklarını biliyordum.

Öyle de oldu.

Ama saatler ilerledikçe, “neden olmasın?” demeler başladı.

Ben de zaten insanları düşündürmek istiyordum. Görüyorum ki iki gün içerisinde amacımıza ulaşmışız…

Bugün ilçe merkezinde şöyle az biraz dolaştım. Beni görüp yanıma gelenler oldu. Daha onlara “merhaba” demeden hemen il meselesini açtılar. Konuştuğum insanlardan iki tanesi ilçemizde yaşayan, ancak ilçemizden olmayan insanlardı. Beni sosyal medya üzerinden takip ederlermiş.

“Hocam, bu il meselesini iyi akıl etmişsiniz, sık sık tekrarlayın. Ben kesinlikle bu fikri destekliyorum!”dediler.

Sosyal medya üzerinden yorum yapanlar, bana özel mesaj gönderenler oldu.  Geri dönüşümlerden ben memnunum. Fikir henüz yeni, elbette ilk etapta kavrama sıkıntısı çekilecek. Ama zamanla çevre araştırmalarından örnekler verildiği, fikir olgunlaşmaya başladığı zaman ne kadar haklı olduğumuz anlaşılacaktır.

Biz fikrimizi tekrar edelim;

TOROSLARA BİR İL LAZIM!

Bugün Türkiye Cumhuriyetinin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk’ün iki sözünü hatırlatmak istiyorum. Biz kendi milletimizin evlatlarına anlatmakta zorlansak da şurası bir gerçek ki; Atatürk, sadece devlet adamı değil, son yüzyılın en büyük dehalarından birisidir. Onun her söylediği sözün birden çok anlamı vardır. Şimdi Atatürk’ün bir Adana ziyaretindeki bir hatırayı hatırlayalım.

Merhum Atatürk Adana bölgesinde dolaşır­ken bir bahçede toprağa bastonunu saplamış, yürümüş gitmiş. Arkasından bastonu alıp yetiş­tirmişler.

Bastonu getirenlere Atatürk der ki;

“Bırakınız, bir iki ay sonra o da yeşerir.”

Atatürk böyle bir söz söylemiş mi, söylememiş mi? Aslında çok da önemli değil. Ancak bu sözü Atatürk söyledi diye söyleyenler bile önemli bir görev yapmışlar. Çukurova topraklarının ne denli verimli topraklar olduğunu anlatmışlar. Zaten Çukurova’nın bereketli topraklar olduğu tescillenmiştir.

Madem Çukurova verimli topraklara sahiptir de bizler tarım yapmamız gereken Çukurova topraklarına çok katlı binalar, büyük şehir yaparız da o toprakları kullanmayız? Bu akla ziyan bir şey değil mi?

Bizim verimli topraklara şehirler kurmamız, sonra da gidip çölün ortasında tarımı geliştiren İsrail’den tohum almamız ne ile izah edilebilir?

Bu bir yaman çelişki değil mi?

Gelelim Atatürk’ün ikinci önemli sözüne… Yakın tarihimize ilgi duyan her vatan evladı Atatürk’ün şu sözünü bilir. Hele o vatan evlatlarının bir ucu Toros Dağları’na dayanıyorsa, o sözü göğsünü kabarta kabarta tekrar eder.

ATATÜRK MİLLİ MÜCADELE YILLARINDA ARKADAŞLARINA ŞÖYLE DER; "Arkadaşlar! Gidip, Toros Dağları'na bakınız, eğer orada bir tek Yörük çadırı görürseniz ve o çadırda bir duman tütüyorsa, şunu çok iyi biliniz ki bu dünyada hiçbir güç ve kuvvet asla bizi yenemez".

Kim demiş bu sözü;

Atatürk!

Nere için demiş?

Toros Dağları için!

Aslında Atatürk bize yenilmezliğin sırrını vermiş de biz uyumuşuz. Onun dediğinin tersini yapmışız.

Yörük çadırı, Türk’ün evi demektir. Toros Dağları’ndaki bir evde duman tütünce bir umut varsa, binlerce evde duman tüttüğünde umut şaha kalkar. Bizler umudu artırmak zorundayız. Yıllardır Toros Dağları’nda ocaklar tek tek sönüyor! Dumanlar git gide azalıyor.

Peki, çare nedir?

Çok net söylüyorum;

TOROSLARA BİR İL LAZIM!

Atatürk neden Torosları işaret etmiştir?

Çünkü bütün canlılar Toroslarda mücadeleyi öğrenir. Toroslar mücadelenin mihenk taşıdır.

Torosların insanları doksan yıldır başka coğrafyalara taşındı. Bence bu kadar hata yeter. Toroslar Türkiye Cumhuriyetinin güvencesidir.

Toroslara il lazım! Hem de acilen lazım…

Torosları yöneten dünyayı yönetir.

Sağlıkla kalın… 13.10.2014

TOROSLARA BİR İL LAZIM!-1-

Evet, evet, evet!

TOROSLARA BİR İL LAZIM!

Şaka yapmıyorum. Laf olsun diye de söylemiyorum. Bütün samimiyetimle dillendiriyorum.

TOROSLARA BİR İL LAZIM!

Hem de çok acil…

 Cumhuriyetin kuruluşunun 100. Yılında Türkiye’de yüz vilayet olmalıdır. Bu illerden biri de Toroslarda kurulmalıdır.

 Adı da TOROSLAR VİLAYETİ olmalıdır.

Vilayet binasını ister Feke’ye, ister Saimbeyli’ye, isterseniz Tufanbeyli’ye yapın… O, planlama yapılırken konuşulacak bir konudur.  Ama şurası bir gerçektir. TOROSLARA BİR İL LAZIM. Hem de çok acil ve elzemdir.

Kırk yıldır düşünürüm. Ama her defasında düşüncemi açıklamayı her zaman bir ileri tarihe bıraktım. Artık bırakmanın anlamı yok.

TOROSLARA BİR İL LAZIM!

Şimdi siz düşünün, isterseniz kıs kıs gülün… Dalga da geçebilirsiniz… “Bu da nereden çıktı!” da diyebilirsiniz.

Ben tekrar ediyorum…

TOROSLARA BİR İL LAZIM!

Feke, Saimbeyli ve Tufanbeyli ilçelerimiz il taleplerini gündeme getirmeli. Omuz omuza verip Toroslar vilayeti için çalışmalı…

Efendim, çok şey duyabilirsiniz. Nereye il yapacaksınız? Etiniz ne butunuz ne, nüfusunuz ne kadar? Feke’den, Saimbeyli’den, Tufanbeyli’den il mi olur?

Olur, olur, bal gibi olur. Hem de şahane olur! İllerin de kralı olur!

Her şeyi herkesle konuşmaya hazırız, tartışılacaksa tartışmaya varız…

Olmaz diyenlere ben soruyorum: Neden olmaz?

Coğrafya mı çetin!

Düz ovalar, tarım arazileri, verimli topraklar şehir olurken oluyor da Toros Dağları’nın kıraç topraklarında şehir kurulamaz mı?

Yoksa Gâvur Dağları’nı tünellerle geçen Türkiye Cumhuriyeti Devleti Toros Dağları’nı delemez, viyadükler yapamaz mı? Karadeniz sahillerini otobanlarla döşeyen, denizin altından tüneller yapan, Kanal İstanbul Projesi ile dünyaya meydan okuyan devletimiz Toros Dağları’ndan tırsır mı?

Nüfus mu yok?

Siz Toroslar ilini kurduğunuzda bu dağları terk eden 200 bin insan ilk on yıl içerisinde topraklarına dönecektir. Hiç kaygılanmayınız.

Tarihi bir özelliği mi yok?

Haaa… İşte tam orada durun! 1865 yılında Toros Dağları’nda, Hacın Kazasında ( Saimbeyli) yaşayan insan sayısı şimdi ayakta duran vilayetlerimizin çoğundan fazlaydı! Toros Dağları’nın her yeri tarih ve medeniyet hazineleri ile dolu. Yeter ki biz onu ayağa kaldırmayı başaralım.

Dünyanın ilk şehirlerinden Şar (comana) Toros Dağları’nda eski ihtişamlı günlerine dönmeyi bekliyor!

Şimdi detaylara girmek istemiyorum. Ama Toros Dağları’nda yaşayan bütün TOROSDAĞLILARDAN ricada bulunuyorum.

Azimli, kararlı ve cesur olmalıyız. Toroslar vilayeti bizim hakkımız. Biz hakkımızı istiyoruz.

TOROSLARDA BİR İL OLMALI!

Osmaniye’de, Şırnakta, Bayburtta velhasıl Türkiye Cumhuriyeti’nin seksen bir vilayeti nasıl olduysa Toroslarda da öyle bir il kurulmalı…

Türkiye Cumhuriyeti Devleti, büyük şehirler, metropoller politikasını yeniden gözden geçirmeli, Ecevitin Köy Kentleri, Alparslan Türkeş’in Tarım Kentleri politikasını yeniden değerlendirmeye almalıdır.

Bizim de ilk teklifimiz; TOROSLARDA BİR İL KURULMALIDIR.

Feke, Saimbeyli, Tufanbeyli, (Saimbeyli’nin Göksun ve Develi’ye verdiği köyler) birleştirilmelidir.

Hadi bismillah…

Hep bir ağızdan diyelim:

TOROSLARA BİR İL LAZIM…

TOROSLARA “TOROSLAR İLİ” LAZIM!....

12 Ekim 2016 /AHMET KAYTANCI

HANÇER, IRMAĞIN ÖBÜR YÜZÜ!

Siz Hançer’i gördünüz mü? Yani Hançer Deresi’ni… Ya da Hançer Kanyonu’nu…

Ben geçte olsa görme bahtiyarlığına erdim.

Geçenlerde saygıdeğer ağabeyim Bekir Demirer’e; Hançeri görmek istediğimi, yolların nasıl olduğunu sordum.

Bekir Ağabeyim, “senin arabayla gidilmez, ama benim arabayla gideriz!”dedi.

Sağ olsun, Allah razı olsun, bir gramlık ihmal göstermeden bizi Hançerin Deresi’ne götürdü.

Yine değerli büyüklerim Fazlı İlkkılıç ve Kemal Altunsayar’da bize eşlik ettiler.

Hançer’i uzun süredir merak ederdim. Ne zaman gitmek istediysem bir bahane olmuştur. Bir türlü gidememiştim. Demek ki kısmet bugüneymiş…

1994 yılıydı. Herkesin “Bobbili” diye lakaplandırdığı bir güzel insan vardı. Biz ona “Gökçelerin Mehmet” diyelim… O yıllarda Gökçelerin Mehmet ne zaman beni görse gelir koluma girer, “ Hocam, şu Hançer’in köprüsünü yaptırmak lazım! O köprü Saimbeyli için çok önemli” derdi.

İtiraf edeyim ki ben o zamanlar “Hançerin” sadece adını duyardım. Gökçelerin Mehmet’in de o köprüyü neden bu kadar önemsediğini anlamazdım. Ama onu hiç kırmadan da dinlerdim. O da benim kendisini dinlememden mutlu olurdu. Ve biz Gökçelerin Mehmet’le sürekli “Hançerin Köprüsü’nü” bir de Saimbeyli-Kozan yolunu konuşur dururduk.

Aradan on yıl kadar bir zaman geçti. Saimbeyli Yatılı İlköğretim Bölge Okulu’nda müdürdüm. 80 yaşlarından bir yaşlı amca okula geldi. Tam bir Anadolu insanıydı. Elinde bastonu, belinde azığı vardı. O da bana o zamanlar Saimbeyli’ye bağlı Payamburnu Köyü’nün Göksun’a bağlanacağını, bunun doğru bir karar olmadığını bütün çıplaklığı ile anlattı.

Payamburnu Köyü’nün Göksun’a bağlanma isteğinin temelinde de yine “Hançer’in Deresi” vardı.

Bu iki güzel insanın sözleri benim yüreğime yer etti. O zamanlar ikisinin de düşüncelerini yazdım. Kamuoyu ile paylaştım.

Diyeceksiniz ki, “duyan oldu mu?”

Yok, hiç kimse duymadı! Bazıları “duymuş gibi” davransalar da, ben duyulduğu kanaatinde değilim.

“Hançer” dediğimiz yer aslında “Göksu Irmağıdır.” Göksu Irmağı’nın Toros Dağları’ndaki 15 km’lik bir bölüme “Hançer Kanyonu, Hançer Deresi veya sadece Hançer” denilir.

Hançer; kuş uçmaz, kervan geçmez bir yerdir. Sarp kayalar, derin vadiler 15 km uzar gider. Orada yaban keçileri yetişir. Yakın zamanlarda “HES Projeleri” ile doğa kısmen tahrip edilmiş olsa da önemli bir kanyondur. Dağcıların, fotoğraf sanatçılarının, doğa düşkünlerinin arayıp da bulamayacağı güzelliktedir. Ancak ben Hançer’in doğal güzelliğinden ziyade Saimbeyli için vazgeçilmez değerlerini anlatacağım için doğal güzelliğini sadece doğaseverlere havale ediyorum.

Saimbeyli’de, Bekir Demirer Ağabeyin emektar arabasına bindik. Obruk, Avcıpınarı, Beypınarı, Yeniköy derken nihayet “Hançerin Deresi’ne” vardık.

Bizi; tozlu, topraklı, ihmal edilmiş, unutulmuş, doğanın insafına terk edilmiş yollar karşıladı. Doğanın hırçınlığı, sarp kayaların ihtişamı, sessiz sedasız akan Göksu Irmağı’nın yorgunlu ile birleşince insan kendisini farklı bir dünyada hissediyor. Yalnız gittiğinizde korkacağınız, yanınızda dostlarınız varsa huzur bulacağınız bu kanyonun güzelliğini, ihtişamını, yalnızlığını, kimsesizliğini ve unutulmuşluğunu anlatmaya benim lisanım yetmez. Sadece diyebilirim ki; Hançer Kanyonu’nun kör talihi, kara saplı bir hançer gibi Toros Dağları’nın bağrına saplanmış da bizim haberimiz yok!

Hançer bizi ikiye bölmüş… Kolumuzu, bacağımızı, kafamızı kesmiş. Köyleri birbirinden koparmış, aileleri ayırmış. Kardeşlerin bir yarısı Hançer’in beri yüzünde diğer yarısı öbür yüzünde kalmış.

Zor coğrafyayı ağır ağır giderek Hançerin Köprüsü’ne vardık. Arabamızı köprünün üzerine park ettik. Altımızda akan Göksu Irmağını, başımızı yukarılara kaldırıp gökyüzünü içimiz burkularak seyrettik. Oraya giderken de orada da aklım hep Gökçelerin Mehmet’teydi. Orada Kemal Altunsayar Ağabeyime dedim ki, “Kemal Abi, bana her fırsatta Hançeri anlatan Bobbili Mehmet’in ruhuna bir Fatiha okuyalım.” O da beni kırmadı. Hançerin Deresi’nde Gökçelerin Mehmet’in ruhuna Fatihalarımızı yolladık. Allah rahmet eylesin. Mekânı cennet olsun.

Sen ne güzel bir adammışsın be Gökçelerin Mehmet! Ne kadar ileri görüşlü, ne kadar duyarlıymışsın! Bu coğrafyayı gördükten sonra sana hak vermemek mümkün değil. Hançer bizim bağrımıza saplanmış! Acısı, feryadı içimizde kalmış… Şunu bir kez daha anladım ki; ne makama, ne şana, ne şöhrete ihtiyaç var. Birliği sağlamak için yürek istiyor. Hissetmeden, derdini dert etmeden hiçbir şey olmuyor. Keşke senin dertlendiğin kadar, elinde yetkisi olanlar da dert edinseydi Hançerin Deresi’ni…

Duymadıysan duy ey Gökçelerin Mehmet! Hançerin Deresine bir köprü yapılış… Yapılmış yapılmasına da iki tarafından geçmeniz için cambaz olmanız lazım. Devletin dört çekerli arabalarına binmeniz lazım. Vatandaşın arabası gitmez Mehmet’im. Giderse ya canından olur ya da malından…

Aybaş Yeniköye, Kazandere Eyüplü’ye, Kaleboynu Karakuyu’ya, Payamburnu Halilbeyli’ye uzaktan bakar. Ortadan Hançerin Deresi akar. Onların derdi de bazen Gökçelerin Mehmet’i, bazen de Apıkkâha İbram Emmi’nin yüreğini yakar. Allah rahmet etsin onlar da öldü. Şimdi kim düşecek Hançerin derdine?

İtiraf edelim ki, koca Adana Vilayeti Hançerin Deresi’nin iki yakasını birleştiremedi! Saimbeyli’ye bağlı; Aybaş, Kazandere, Kaleboynu, Payamburnu Köyleri ve bazı mezralar Kahramanmaraş Göksun’a verildi! Her yerde olduğu gibi “ver, kurtul!” anlayışı; Torosdağları’nda, Hançer Kanyonu’nda da karşımıza çıktı.

Verdik! Biz kurtulduk da, ırmağın öbür yüzündeki insanlar kurtuldu mu?

Gidip görmeseydim konuşmazdım. Irmağın öbür yüzü bizden de perişan! Ne Saimbeylili olmuşlar ne de Göksunlu… İki arada bir derede kalmışlar.

Rahmetli Apıkkâha İbrahim Amca bana demişti ki;

 “ Hacın’da hökümet yok mu Hoca? Yolları yapamıyor mu? Gösun’da bizi kim tanır? Bizi adam yerine kim koyar?”

Dediği olmuş gibi… Irmağın öbür yüzü beri yüzünden daha dertli... Onların derdine ne Adana derman olmuş ne de Kahramanmaraş…

Ben boşuna demiyorum. “TOROSLARA BİR İL LAZIM” diye…

Görmeden, yaşamadan, hissetmeden olmuyor.

Apıkkâha İbrahimlerin, Bobbili Mehmetlerin yüreği ile hissetmezseniz, gözleri ile görmezseniz, dili ile dilleşmezseniz, sizi ne anlayan olur ne de duyan…

Irmağın hem öbür yüzü hem de bu yüzü bir yüreğin atışıdır. Yüreğe saplanmış hançeri köprüye dönüştürmezseniz, yaptığınız köprünün yollarını kendi arabalarınızla gitmezseniz; olmaz, olmaz, olmaz!

Selam olsun Hançer’e… Selam olsun ırmağın öbür yüzüne…

Dedim ya, TOROSLARA BİR İL LAZIM! 13.10.2016 

TOROSLARA KIŞ ERKEN GELİR!

Bu yazıyı eylül ayında yazıyorum. Yağmurlu bir günde…

Gece saat 22.30

 Kapıları, pencereleri kapattım. Hafiften üşüyorum.  Üzerimde kışlık pijamalarım var. Dışarıda sağanak bir yağmur… Yağmurun sesini dinliyorum.

Tam şiir yazacak hava.

Duygusallaşıyorum.

Kapıları, pencereleri açsam, şöyle bir solukluk dışarı çıksam iyiden iyiye üşürüm.

Ben Toroslardayım şimdi.  Bir zamanlar Adana’nın en büyük ilçelerinden, ancak zaman geçtikçe en küçük ilçesi olan Saimbeyli’deyim.

İnsan tarihe merak sarınca öğreniyor işte. Ben de nereden merak sardımsa tarihe merak sardım. İşin doğrusu bazen öğrendiklerime üzülüyorum. “Bilmeseydim iyi olurdu” diye düşündüğüm zamanlar olmuştur.

Ama bilmemek tarihi gerçekleri değiştirmiyor ki!

Tarih olduğu yerde duruyor. Zaman bir şekilde geçiyor. Ama öyle anlar oluyor ki, hakikat insanın yüzüne tokat gibi iniyor. Önemli olan inen tokattan ziyade o tokadı yiyen yüzün direncidir.

İtiraf edeyim ki benim yüzümün hiç direnci yok. Tokat yemeden de yüzüm kızarır.  Bir bakış, bir imalı söz yüreğimi cenderede kalmış gibi sıkıştırır. İncinirim, üzülürüm, kıvranırım, yutkunurum. “ Aman sende” deyip geçemem. Sanki dünyanın bütün yükü benim sırtımda gibi her derde bir çare olmaya çalışırım. Çoğu zaman da hedef tahtasına otururum.

“Gerçekler acıdır. İnsanı acıtır” derler ya, gerçekten gerçekler acıdır.  Tek çare bahanelere sığınmak kalır. Ve biz onu hep yaparız. Uyarılarınız kim bilir nerelere çekilir. Samimiyetle söylediğiniz sözlerin arkası dolar, önü dolar, üstü dolar. Sizin sözleriniz ne olursa olsun. Başkaları ne anlıyorsa hakikat odur. Gerçeklerle algılar her zaman birbirleri ile savaşır. Kim ne kadar anlıyorsa o kadar anlar işte. Düşünmeye bile fırsat kalmadan canınıza okurlar. Belki yıllar sonra ne demek istediğinizi anlarlar ama iş işten geçmiştir. Zaman, hayatı geriye sarmaz ki!

Olsun. Biz canımızı zaten feda ettik. “Canların canı sağ olsun” der geçeriz. Üzüntülerimiz kârımızdır. Ne zaman üzülmedik ki? Şöyle geriye doğru bakıyorum da üzüntülerimizi taşıyacak bir kervan bile bulamadık! Omuzlarımızda taşıdık. Beynimizi heybe ettik!

Kış, Toroslara erken gelir!

Çukurova gibi değildir Toroslar. Kışı belli, yazı belli, güzü bellidir. Şimdi mevsim güzdür. Gündüz gördüğünüz güneşten gece eser kalmaz.  Dondurur alimallah gecenin ayazı adamı. Elleriniz çatlar, dudaklarınız çatlar, her fırsatta sıcak bir oda, yanan bir soba ararsınız…

Bir süredir Saimbeyli’deyim. Yani Toroslarda… Her fırsatta hemşerilerimle konuşuyorum. Köyleri geziyorum. Dertleri dinliyorum. Dinledikçe görüyorum ki dert tomar tomar. Ama asildir bizim insanımız, dertlerini söylerken bin defa yutkunurlar. İncitmek istemezler kimseyi. Sorarsanız halini hatırını “şükür” diye başlarlar. Şükretmesini bilirler. Bilirler bilmesini ama dert kemirir emmioğlu, için için yanarlar, çam odunu gibi parlayıp geçmezler birden, kimse yokken yanlarında kahrederler kara talihe… Yalnızlık çekerler, üzülürler, incinirler ama Sabrederler.

Yakınlarda Eyüplü köyüne uğradım. Toplanıverdiler başıma.

“İçinizde FETÖÇÜ var mı?”dedim.

“O ne?”dediler.

“PKK’lı var mı?”dedim.

Yüzler asıldı. Kaşlar çatıldı.

Ben ısrarla üzerlerine gittim:

“İçinizde vatan haini, bayrak düşmanı var mı?”dedim.

Muhtar cevap verdi.

“Yok, Allah’a şükür! Bizde ne FETÖCÜ, ne PKK’lı, ne vatan haini, ne de bayrak düşmanı var.  Biz, vatanını, milletini, bayrağını, devletini seven insanlarız. Devlete vergimizi verir askerliğimizi yaparız.  Bu köyde herkes askerliğini zamanında yapar. Bakaya kalan bile olmaz!” dedi.

Ben devam ettim:

“Yollarınız nasıl?” dedim.

“Şükür” dediler. “Buna da şükür! Eskiden daha kötüydü. Şimdi çok iyi” dediler.

“Bazı yerlerde asfalt çabuk bozulmuş, yollar hep çukur mukur” dedim.

“Asıl asfalt dökülmedi. Bu geçici asfalt, Hüseyin Başkan bayramdan sonra yaptıracak” dediler.

“Su ne âlemde” dedim.

“Suyumuz yetersiz. Her eve dört güne bir su veriliyor. Sağ olsun Mustafa Başkanımız tankerle su getirip depoya boşalttırıyor” dediler.

“Bahar aylarında Yeniköy’de bir su çıkmıştı. O suyun Eyüplü Köyü’ne de getirileceğini duymuştum. Su gelmedi mi?”dedim.

Yutkundular. Sonra:

“Borular döşendi. Henüz su gelmedi. Bayramdan sonra gelecekmiş” dediler.

Şimdi biz Eylülün son haftasındayız. Bu yılın son iki bayramı kaldı. Biri 18 Ekim Saimbeyli’nin Düşman İşkâlından Kurtuluş Bayramı, diğeri de 29 Ekim Cumhuriyet bayramı.

Toroslara kış erken gelir. Ekimden sonra yapılacak asfalt kışın yağan karla birlikte erir gider.  Yollardaki asfaltların eridiği bir şey değil de, toroslarda yüreklere yer etmiş Hüseyin Sözlü sevgisi erirse umut kırıntılarını nereden toplarız onu bilemiyorum.

MHP Milletvekillerinden Sayın Sinan Oğan Saimbeyli Kapaklıkuyu Köyü’nde kışın karda atlarla su taşıyan köylülerin dramını meclise taşıdığında henüz Sayın Hüseyin Sözlü Adana Büyükşehir Belediye Başkanı olmamıştı. Umut ederim ki bu kış Toroslarda at sırtında su taşıyan köylü resimlerini meclis kürsülerinde görmeyiz.

Dost, acı söyler ama doğruyu söyler. Biz, dostlarımıza acı olsa da doğruyu söylemek durumundayız.

Bir köyde bir eve dört günde bir su geliyorsa bunun bahanesi mahanesi olmaz kardeşim.

Ya çare olacaksınız, ya da çare bulacaksınız!

Toroslara kış erken gelir. Çukurovada yıl 12 ay hizmet yapılır ama toroslarda kışın ne yol yapılır, ne de duvar örülür. Beton zaten don atar.

Zaman kısa yük ağır.

Toroslar yıllardır ihmal edildi. Yılların ihmalinin bir anda giderilmeyeceğini biliyoruz. Ama bazı şeyler var ki asla ihmale gelmez!

Yolunuz yol olsun, su gibi aziz olasınız.

Toroslara kış erken gelir!

Bizden hatırlatması

22 Eylül 2016

AHMET KAYTANCI

KABAK MESELESİ…

Adam;

“Kabak bile kırk günde yetişir” dedi.

Gülümsedim.

Adam kaşlarını çattı. Benden gıcıklandı.

“Niye güldün evlat?”dedi.

“O eskidendir Emmi, eski çamlar bardak oldu!”dedim.

Adam:

“Kabak, kabaktır evlat! Eskisi yenisi olmaz!”dedi.

“Olur, Emmi” dedim. “Şimdi devir böyledir.  Sapla saman birbirine karıştı.  Ayaklar baş, başlar ayak oldu!”

Adam bana inanmadı.

Kızmadım adama, darılmadım, gücenmedim.

Emmim nereden bilecekti bir günde müdür olunduğunu! Makamların parsel parsel doldurulduğunu… O bostanında kabak gördü, kabak yedi.

Peygamber taamıdır işte…

Ye Emmi, ye…

Yemese ne yazar. Biz yemedikte ne oldu?

Oldu işte, adamlar bir günde müdür oldu!

Zeki çocuklar bunlar işte… Bütün basamakları onar onar çıktılar.

Ben bilmem askeriyede neler oldu. Teğmenler nasıl binbaşı oldu?

Kimler polisleri komiser etti?

Savcılar, hâkimler nasıl seçildi?

İmam nasıl olunur, müezzin nasıl?

Ama Milli Eğitimi bilirim Emmi… Kara bıyıklarımla başladım, ak saçlarımla bitirdim. Dile kolay 36 yıl… Bu gözler ne gerçekler gördü. Bu kafa ne taşlar yedi. Anlatsam sayfalar almaz. Vızır vızır geçti çocuklar yanımızdan… Bir baktık yanımızda sıradan bir öğretmen… Bir de baktık başımızda müdür!

Olsunlar Emmi, olsunlar! Neden istemeyelim. Ama sindire sindire olsunlar. Basamak basamak çıksınlar merdivenleri.

Edep bilsinler, usul bilsinler. Nezaket bilsinler… Hak etsinler yani. Alın teri akıtsınlar!

Sen dedin ya Emmi, “kabak bile kırk günde yetişir”

Bizi kabaklara teslim ettiler Emmi… Onun için de kabak tadı verdi her şey…

Anlatacaklarımız var. Sözümüz henüz bitmedi. Yeni başladık daha…

Devlette bizim, millette…

İncindik ama küsmedik devletimize.

Kan kustuk, “kızılcık şerbeti” dedik.

Milletimizi seviyoruz. Bayrağımız için ölürüz.

“Kabak bile kırk günde yetişir”

Ama müdürler bir günde yetişti Emmi!

ANTİ VİRÜS…

Şu övenlerden, sövenlerden bir kurtulabilsek…

İftiracılar, kumpasçılar, fitneciler sesini bir kesse…

Papağanlar, kargalar, tilkiler ortalıktan bir kaybolsa; düşünmeye, doğru şeyler söylemeye fırsat bulacağız ama olmuyor.

Beynimiz bombardıman altında…

 Goygoycular işbaşında… Tam tekmil görevlerini yapıyorlar.

Fırsatçılık, gammazcılık, yalakalık, şarlatanlık revaçta…

Aklımız tarumar, fikrimiz korkak, irademiz sefil…

Yanıltanlar, yalan söyleyenler, şakşakçılar pirim alıyor.

Hedef saptıranları alkışlarken, doğru söyleyenlere “yuh” çekiyoruz!

Kısacası: “ Darbe Girişimi” ne ki; beynimiz taarruza uğradı.

Her yerde virüs, virüs, virüs…

Cambazları seyrediyoruz.

“Cambaza bak” diyenler arkamızda…

Aklımız karışık, düşüncemiz firarda…

Virüs dadandı bilgisayarımıza… Bizim yükleme diklerimizi görüyoruz.

Aramızda birkaç tane virüs programı sağlam kaldı.  Onlar dimdik ayakta… Şimdi onlara saldırıyorlar. Saniyede bilmem kaç milyon defa iftira atılıyor. 

“Vurun kahpeye” filmini izliyoruz!

Ne yapmalıyız?

Format atalım şu bilgisayarlara…

Virüsleri temizlemenin başka yolu yok. Fabrika ayarlarına dönmekten başka çare kalmamış gibi.

“Aziz Türk Milleti” der olduk şükür!

Milliyetçiliği ayaklar altından alıp, başüstüne koymanın tam da zamanı…

Başka çaremiz yok kardeşim. İkide bir duvara toslamaktan yorulduk. Kırılmadık kemiğimiz kalmadı.

Nefes alamıyoruz. Kalbimiz sıkışıyor.

Hastayız kardeşim hasta…

Doktorlar farklı farklı teşhis koyuyor.

Kimi diyor, kalp krizi, kimi diyor kanser.

Şeytan her dona girmiş... Nefsini kurtarana helal olsun!

Cinler her beyinde cirit atıyor.

Virüs, virüs, virüs…

Anti virüs lazım! Anti virüs…

Yazılımı Türkçe, yazanı Türk!

Bismillâhirrahmanirrahim…

Anti virüs programı sağlam olanlara selam olsun!