HANÇER, IRMAĞIN ÖBÜR YÜZÜ!

Siz Hançer’i gördünüz mü? Yani Hançer Deresi’ni… Ya da Hançer Kanyonu’nu…

Ben geçte olsa görme bahtiyarlığına erdim.

Geçenlerde saygıdeğer ağabeyim Bekir Demirer’e; Hançeri görmek istediğimi, yolların nasıl olduğunu sordum.

Bekir Ağabeyim, “senin arabayla gidilmez, ama benim arabayla gideriz!”dedi.

Sağ olsun, Allah razı olsun, bir gramlık ihmal göstermeden bizi Hançerin Deresi’ne götürdü.

Yine değerli büyüklerim Fazlı İlkkılıç ve Kemal Altunsayar’da bize eşlik ettiler.

Hançer’i uzun süredir merak ederdim. Ne zaman gitmek istediysem bir bahane olmuştur. Bir türlü gidememiştim. Demek ki kısmet bugüneymiş…

1994 yılıydı. Herkesin “Bobbili” diye lakaplandırdığı bir güzel insan vardı. Biz ona “Gökçelerin Mehmet” diyelim… O yıllarda Gökçelerin Mehmet ne zaman beni görse gelir koluma girer, “ Hocam, şu Hançer’in köprüsünü yaptırmak lazım! O köprü Saimbeyli için çok önemli” derdi.

İtiraf edeyim ki ben o zamanlar “Hançerin” sadece adını duyardım. Gökçelerin Mehmet’in de o köprüyü neden bu kadar önemsediğini anlamazdım. Ama onu hiç kırmadan da dinlerdim. O da benim kendisini dinlememden mutlu olurdu. Ve biz Gökçelerin Mehmet’le sürekli “Hançerin Köprüsü’nü” bir de Saimbeyli-Kozan yolunu konuşur dururduk.

Aradan on yıl kadar bir zaman geçti. Saimbeyli Yatılı İlköğretim Bölge Okulu’nda müdürdüm. 80 yaşlarından bir yaşlı amca okula geldi. Tam bir Anadolu insanıydı. Elinde bastonu, belinde azığı vardı. O da bana o zamanlar Saimbeyli’ye bağlı Payamburnu Köyü’nün Göksun’a bağlanacağını, bunun doğru bir karar olmadığını bütün çıplaklığı ile anlattı.

Payamburnu Köyü’nün Göksun’a bağlanma isteğinin temelinde de yine “Hançer’in Deresi” vardı.

Bu iki güzel insanın sözleri benim yüreğime yer etti. O zamanlar ikisinin de düşüncelerini yazdım. Kamuoyu ile paylaştım.

Diyeceksiniz ki, “duyan oldu mu?”

Yok, hiç kimse duymadı! Bazıları “duymuş gibi” davransalar da, ben duyulduğu kanaatinde değilim.

“Hançer” dediğimiz yer aslında “Göksu Irmağıdır.” Göksu Irmağı’nın Toros Dağları’ndaki 15 km’lik bir bölüme “Hançer Kanyonu, Hançer Deresi veya sadece Hançer” denilir.

Hançer; kuş uçmaz, kervan geçmez bir yerdir. Sarp kayalar, derin vadiler 15 km uzar gider. Orada yaban keçileri yetişir. Yakın zamanlarda “HES Projeleri” ile doğa kısmen tahrip edilmiş olsa da önemli bir kanyondur. Dağcıların, fotoğraf sanatçılarının, doğa düşkünlerinin arayıp da bulamayacağı güzelliktedir. Ancak ben Hançer’in doğal güzelliğinden ziyade Saimbeyli için vazgeçilmez değerlerini anlatacağım için doğal güzelliğini sadece doğaseverlere havale ediyorum.

Saimbeyli’de, Bekir Demirer Ağabeyin emektar arabasına bindik. Obruk, Avcıpınarı, Beypınarı, Yeniköy derken nihayet “Hançerin Deresi’ne” vardık.

Bizi; tozlu, topraklı, ihmal edilmiş, unutulmuş, doğanın insafına terk edilmiş yollar karşıladı. Doğanın hırçınlığı, sarp kayaların ihtişamı, sessiz sedasız akan Göksu Irmağı’nın yorgunlu ile birleşince insan kendisini farklı bir dünyada hissediyor. Yalnız gittiğinizde korkacağınız, yanınızda dostlarınız varsa huzur bulacağınız bu kanyonun güzelliğini, ihtişamını, yalnızlığını, kimsesizliğini ve unutulmuşluğunu anlatmaya benim lisanım yetmez. Sadece diyebilirim ki; Hançer Kanyonu’nun kör talihi, kara saplı bir hançer gibi Toros Dağları’nın bağrına saplanmış da bizim haberimiz yok!

Hançer bizi ikiye bölmüş… Kolumuzu, bacağımızı, kafamızı kesmiş. Köyleri birbirinden koparmış, aileleri ayırmış. Kardeşlerin bir yarısı Hançer’in beri yüzünde diğer yarısı öbür yüzünde kalmış.

Zor coğrafyayı ağır ağır giderek Hançerin Köprüsü’ne vardık. Arabamızı köprünün üzerine park ettik. Altımızda akan Göksu Irmağını, başımızı yukarılara kaldırıp gökyüzünü içimiz burkularak seyrettik. Oraya giderken de orada da aklım hep Gökçelerin Mehmet’teydi. Orada Kemal Altunsayar Ağabeyime dedim ki, “Kemal Abi, bana her fırsatta Hançeri anlatan Bobbili Mehmet’in ruhuna bir Fatiha okuyalım.” O da beni kırmadı. Hançerin Deresi’nde Gökçelerin Mehmet’in ruhuna Fatihalarımızı yolladık. Allah rahmet eylesin. Mekânı cennet olsun.

Sen ne güzel bir adammışsın be Gökçelerin Mehmet! Ne kadar ileri görüşlü, ne kadar duyarlıymışsın! Bu coğrafyayı gördükten sonra sana hak vermemek mümkün değil. Hançer bizim bağrımıza saplanmış! Acısı, feryadı içimizde kalmış… Şunu bir kez daha anladım ki; ne makama, ne şana, ne şöhrete ihtiyaç var. Birliği sağlamak için yürek istiyor. Hissetmeden, derdini dert etmeden hiçbir şey olmuyor. Keşke senin dertlendiğin kadar, elinde yetkisi olanlar da dert edinseydi Hançerin Deresi’ni…

Duymadıysan duy ey Gökçelerin Mehmet! Hançerin Deresine bir köprü yapılış… Yapılmış yapılmasına da iki tarafından geçmeniz için cambaz olmanız lazım. Devletin dört çekerli arabalarına binmeniz lazım. Vatandaşın arabası gitmez Mehmet’im. Giderse ya canından olur ya da malından…

Aybaş Yeniköye, Kazandere Eyüplü’ye, Kaleboynu Karakuyu’ya, Payamburnu Halilbeyli’ye uzaktan bakar. Ortadan Hançerin Deresi akar. Onların derdi de bazen Gökçelerin Mehmet’i, bazen de Apıkkâha İbram Emmi’nin yüreğini yakar. Allah rahmet etsin onlar da öldü. Şimdi kim düşecek Hançerin derdine?

İtiraf edelim ki, koca Adana Vilayeti Hançerin Deresi’nin iki yakasını birleştiremedi! Saimbeyli’ye bağlı; Aybaş, Kazandere, Kaleboynu, Payamburnu Köyleri ve bazı mezralar Kahramanmaraş Göksun’a verildi! Her yerde olduğu gibi “ver, kurtul!” anlayışı; Torosdağları’nda, Hançer Kanyonu’nda da karşımıza çıktı.

Verdik! Biz kurtulduk da, ırmağın öbür yüzündeki insanlar kurtuldu mu?

Gidip görmeseydim konuşmazdım. Irmağın öbür yüzü bizden de perişan! Ne Saimbeylili olmuşlar ne de Göksunlu… İki arada bir derede kalmışlar.

Rahmetli Apıkkâha İbrahim Amca bana demişti ki;

 “ Hacın’da hökümet yok mu Hoca? Yolları yapamıyor mu? Gösun’da bizi kim tanır? Bizi adam yerine kim koyar?”

Dediği olmuş gibi… Irmağın öbür yüzü beri yüzünden daha dertli... Onların derdine ne Adana derman olmuş ne de Kahramanmaraş…

Ben boşuna demiyorum. “TOROSLARA BİR İL LAZIM” diye…

Görmeden, yaşamadan, hissetmeden olmuyor.

Apıkkâha İbrahimlerin, Bobbili Mehmetlerin yüreği ile hissetmezseniz, gözleri ile görmezseniz, dili ile dilleşmezseniz, sizi ne anlayan olur ne de duyan…

Irmağın hem öbür yüzü hem de bu yüzü bir yüreğin atışıdır. Yüreğe saplanmış hançeri köprüye dönüştürmezseniz, yaptığınız köprünün yollarını kendi arabalarınızla gitmezseniz; olmaz, olmaz, olmaz!

Selam olsun Hançer’e… Selam olsun ırmağın öbür yüzüne…

Dedim ya, TOROSLARA BİR İL LAZIM! 13.10.2016