Bu yazıyı eylül ayında yazıyorum.
Yağmurlu bir günde…
Gece saat 22.30
Kapıları, pencereleri kapattım. Hafiften
üşüyorum. Üzerimde kışlık pijamalarım
var. Dışarıda sağanak bir yağmur… Yağmurun sesini dinliyorum.
Tam şiir yazacak hava.
Duygusallaşıyorum.
Kapıları, pencereleri açsam,
şöyle bir solukluk dışarı çıksam iyiden iyiye üşürüm.
Ben Toroslardayım şimdi. Bir zamanlar Adana’nın en büyük ilçelerinden,
ancak zaman geçtikçe en küçük ilçesi olan Saimbeyli’deyim.
İnsan tarihe merak sarınca
öğreniyor işte. Ben de nereden merak sardımsa tarihe merak sardım. İşin doğrusu
bazen öğrendiklerime üzülüyorum. “Bilmeseydim iyi olurdu” diye düşündüğüm
zamanlar olmuştur.
Ama bilmemek tarihi gerçekleri
değiştirmiyor ki!
Tarih olduğu yerde duruyor. Zaman
bir şekilde geçiyor. Ama öyle anlar oluyor ki, hakikat insanın yüzüne tokat
gibi iniyor. Önemli olan inen tokattan ziyade o tokadı yiyen yüzün direncidir.
İtiraf edeyim ki benim yüzümün
hiç direnci yok. Tokat yemeden de yüzüm kızarır. Bir bakış, bir imalı söz yüreğimi cenderede
kalmış gibi sıkıştırır. İncinirim, üzülürüm, kıvranırım, yutkunurum. “ Aman
sende” deyip geçemem. Sanki dünyanın bütün yükü benim sırtımda gibi her derde
bir çare olmaya çalışırım. Çoğu zaman da hedef tahtasına otururum.
“Gerçekler acıdır. İnsanı acıtır”
derler ya, gerçekten gerçekler acıdır.
Tek çare bahanelere sığınmak kalır. Ve biz onu hep yaparız. Uyarılarınız
kim bilir nerelere çekilir. Samimiyetle söylediğiniz sözlerin arkası dolar, önü
dolar, üstü dolar. Sizin sözleriniz ne olursa olsun. Başkaları ne anlıyorsa
hakikat odur. Gerçeklerle algılar her zaman birbirleri ile savaşır. Kim ne
kadar anlıyorsa o kadar anlar işte. Düşünmeye bile fırsat kalmadan canınıza
okurlar. Belki yıllar sonra ne demek istediğinizi anlarlar ama iş işten
geçmiştir. Zaman, hayatı geriye sarmaz ki!
Olsun. Biz canımızı zaten feda
ettik. “Canların canı sağ olsun” der geçeriz. Üzüntülerimiz kârımızdır. Ne
zaman üzülmedik ki? Şöyle geriye doğru bakıyorum da üzüntülerimizi taşıyacak bir
kervan bile bulamadık! Omuzlarımızda taşıdık. Beynimizi heybe ettik!
Kış, Toroslara erken gelir!
Çukurova gibi değildir Toroslar.
Kışı belli, yazı belli, güzü bellidir. Şimdi mevsim güzdür. Gündüz gördüğünüz
güneşten gece eser kalmaz. Dondurur
alimallah gecenin ayazı adamı. Elleriniz çatlar, dudaklarınız çatlar, her
fırsatta sıcak bir oda, yanan bir soba ararsınız…
Bir süredir Saimbeyli’deyim. Yani
Toroslarda… Her fırsatta hemşerilerimle konuşuyorum. Köyleri geziyorum.
Dertleri dinliyorum. Dinledikçe görüyorum ki dert tomar tomar. Ama asildir
bizim insanımız, dertlerini söylerken bin defa yutkunurlar. İncitmek istemezler
kimseyi. Sorarsanız halini hatırını “şükür” diye başlarlar. Şükretmesini
bilirler. Bilirler bilmesini ama dert kemirir emmioğlu, için için yanarlar, çam
odunu gibi parlayıp geçmezler birden, kimse yokken yanlarında kahrederler kara
talihe… Yalnızlık çekerler, üzülürler, incinirler ama Sabrederler.
Yakınlarda Eyüplü köyüne uğradım.
Toplanıverdiler başıma.
“İçinizde FETÖÇÜ var mı?”dedim.
“O ne?”dediler.
“PKK’lı var mı?”dedim.
Yüzler asıldı. Kaşlar çatıldı.
Ben ısrarla üzerlerine gittim:
“İçinizde vatan haini, bayrak
düşmanı var mı?”dedim.
Muhtar cevap verdi.
“Yok, Allah’a şükür! Bizde ne
FETÖCÜ, ne PKK’lı, ne vatan haini, ne de bayrak düşmanı var. Biz, vatanını, milletini, bayrağını,
devletini seven insanlarız. Devlete vergimizi verir askerliğimizi yaparız. Bu köyde herkes askerliğini zamanında yapar.
Bakaya kalan bile olmaz!” dedi.
Ben devam ettim:
“Yollarınız nasıl?” dedim.
“Şükür” dediler. “Buna da şükür!
Eskiden daha kötüydü. Şimdi çok iyi” dediler.
“Bazı yerlerde asfalt çabuk
bozulmuş, yollar hep çukur mukur” dedim.
“Asıl asfalt dökülmedi. Bu geçici
asfalt, Hüseyin Başkan bayramdan sonra yaptıracak” dediler.
“Su ne âlemde” dedim.
“Suyumuz yetersiz. Her eve dört
güne bir su veriliyor. Sağ olsun Mustafa Başkanımız tankerle su getirip depoya
boşalttırıyor” dediler.
“Bahar aylarında Yeniköy’de bir
su çıkmıştı. O suyun Eyüplü Köyü’ne de getirileceğini duymuştum. Su gelmedi
mi?”dedim.
Yutkundular. Sonra:
“Borular döşendi. Henüz su
gelmedi. Bayramdan sonra gelecekmiş” dediler.
Şimdi biz Eylülün son
haftasındayız. Bu yılın son iki bayramı kaldı. Biri 18 Ekim Saimbeyli’nin
Düşman İşkâlından Kurtuluş Bayramı, diğeri de 29 Ekim Cumhuriyet bayramı.
Toroslara kış erken gelir.
Ekimden sonra yapılacak asfalt kışın yağan karla birlikte erir gider. Yollardaki asfaltların eridiği bir şey değil
de, toroslarda yüreklere yer etmiş Hüseyin Sözlü sevgisi erirse umut kırıntılarını
nereden toplarız onu bilemiyorum.
MHP Milletvekillerinden Sayın
Sinan Oğan Saimbeyli Kapaklıkuyu Köyü’nde kışın karda atlarla su taşıyan
köylülerin dramını meclise taşıdığında henüz Sayın Hüseyin Sözlü Adana
Büyükşehir Belediye Başkanı olmamıştı. Umut ederim ki bu kış Toroslarda at
sırtında su taşıyan köylü resimlerini meclis kürsülerinde görmeyiz.
Dost, acı söyler ama doğruyu
söyler. Biz, dostlarımıza acı olsa da doğruyu söylemek durumundayız.
Bir köyde bir eve dört günde bir
su geliyorsa bunun bahanesi mahanesi olmaz kardeşim.
Ya çare olacaksınız, ya da çare
bulacaksınız!
Toroslara kış erken gelir. Çukurovada
yıl 12 ay hizmet yapılır ama toroslarda kışın ne yol yapılır, ne de duvar
örülür. Beton zaten don atar.
Zaman kısa yük ağır.
Toroslar yıllardır ihmal edildi. Yılların
ihmalinin bir anda giderilmeyeceğini biliyoruz. Ama bazı şeyler var ki asla
ihmale gelmez!
Yolunuz yol olsun, su gibi aziz
olasınız.
Toroslara kış erken gelir!
Bizden hatırlatması
22 Eylül 2016
AHMET KAYTANCI
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder