VİCDANLARI GÖREVE ÇAĞIRIYORUM!

Şimdi ne bir sendikanın üyesiyim, ne de bir siyasi partinin…

Sadece bir ferdim.

Yüreğimi dinliyorum.

Hürriyetimin tadını çıkartarak…

Yüreğim burkuluyor, ,inciniyor…

Vicdanımla, vicdanları göreve davet ediyorum!

Biliyorum! Kısık sesleri kimse duymaz. Gürültü hep bastırır onları… Ama onları da bir duyan vardır. Gören, anlayan, hisseden vardır.

Herkesin bir hesap içerisindedir. Ama rabbimin hesabı bütün hesapların üzerindedir.

Görmedik mi? Duymadık mı? Yaşamadık mı?

Gördük! Duyduk! Yaşadık!

Önemli olan gördüklerimizden, duyduklarımızdan, yaşadıklarımızdan ders alabilmektir.

Ders alamıyorsak eğer, yaşadıklarımız sadece bir rüyadır.

Belki de yaşadığımız zaman yalancı bir bahardır!

Yalancı baharların çiçeği bol olur. Ama meyvesi asla olmaz. Bize gerçek baharlar lazım. Bizi kandırmayan baharlara ihtiyacımız var!

İki gündür aynı konuyu yazmaya çalışıyorum.

Milli Eğitim Bakanlığı “Sözlü” Sınavla Öğretmen Alacakmış…
YAPMAYIN!!! ETMEYİN!!!

Yetkililerden sesimi duyan oldu mu?

Bilmiyorum!

Ama mazlumların duyduğunu görüyorum. Öğrencilerimizi teslim edeceğimiz öğretmen adaylarımızın sesimi duyduklarını biliyorum.

Onlar rahatsız. Onlar incinmiş, onlar sessiz…

Öğretmen olup olmamak konusunda ikilem yaşıyorlar. Çünkü biliyorlar ki üzerlerinde her zaman bir leke olacak!

Lekelenmek istemiyorlar. Başları dik olmak istiyorlar.

Bugün bir mesaj aldım güzel bir evladımdan.

Gözlerim sulandı. Yüreğim sıkıştı. Hançereme bir el yapıştı.

Bizim çocuklarımıza bunları yaşatma hakkımız yok!

Onları hak etmedikleri bir zan altına sokma hakkına sahip değiliz.

Yapmayın şu “SÖZLÜ” sınavı!

Çocuklarımızı lekeli öğretmen yapmayın. Onlara kul hakkı yemenin ezikliğini yaşatmayın. Hak ettiklerine inansınlar. Öğrencilerinin karşısına göğüslerini gere gere çıksınlar. Öğrencileri onlara “torpilli” gelen öğretmen gözü ile bakmasın. Başarmanın zevkine varsınlar. Öğretmen olsunlar.

Alın terinin zevkine varsınlar.

Bugün öğretmen adayı bir yavrumuzdan bir mesaj aldım. O mesajı gelin yüreğinizle sorgulayın:
 Evladımız diyor ki:

“Öğretmenim eksik olmayın, iyi ki yanımızdasınız.
O kadar korkuyorum ki mülakattan geçmekten bile…
Torpil mi yapıldı diyecekler, en yakın arkadaşlarım ailemin çevresini bildiklerinden bana yan yan bakar oldular,
bana torpil yapılacağına inanıyorlar..
Geceleri rüyama girer oldu artık, sıçrayarak uyandım dün gece...
Nasıl anlatırım insanlara, "boğazımdan haram lokma geçmesindense ömür boyu sokaklarda uyumaya razı olacağımı" şimdi..
Allah şahidim olsun, mülakatta güvenlik araştırması sonucu öğrenilerek çevremden dolayı bana en ufak bir torpil yapıldığını hissedersem kendi kararım olarak tercihte bulunmayacağım.

Bizleri yalnız bırakmayın öğretmenim, iyi değiliz...
Sonsuz saygılarımla.”

Ne dersiniz, haksız mıyız?

Mesajın devamını dinlemek ister misiniz?

“Manevi desteğiniz bile o kadar kıymetli ki, yazınızı okuduğumda yüküm hafifledi sanki. Allah razı olsun öğretmenim...

İnşallah önce ülkemiz düze çıkar, sonra yanlış uygulamalar bir bir kaldırılır…”

Bütün temennimiz ülkemizin düze çıkması üzerinedir.

Son olarak sizlere yüreğimi burkan bir mesajı yayınlıyorum.

Bakın, öğretmen adayımız ne söylüyor:

“Yokluktan sokaklarda da kalsam, bir öğretmen olarak ölene kadar başım dik gezeceğim hocam. Söz veriyorum...”

Vicdanlara sesleniyorum!

Bu çocukları siyasi partilerin arka bahçesi yapmayınız. Şeyhlerin, müritlerin, cemaatlerin vicdanına terk etmeyiniz. Kimse onlara “seni ben öğretmen yaptım” demesin.

Bırakın öğretmen olsunlar!

Yarınlarımızı teslim edeceğimiz evlatlarımızı bir öğretmen gibi eğitsinler