Biz
geçmişi hatırlama sıkıntısı çeken bir milletiz. Nedense çok çabuk unuturuz. En
çok kızdığımız, canımızı yakan insanı bir saniyede “melek” vasfına sokuveririz.
Dünü çabuk unutur ve günü
yaşarız.
Yarına ait çok planlı bir
hesabımız olmaz.
Duayen politikacılarımızdan
rahmetli Süleyman Demirel bunu ne güzel özetlemişti.
Ne demişti rahmetli?
Siz zahmet etmeyin ben size
hatırlatayım:
“Dün dündür, bugün bugündür!”
Mevlana’da der ki:
“Dün dünde kaldı cancazım, bugün
yeni bir gün yeni bir söz lazım.”
En sıradan bir insana eğer dünden
bahsedecek olursanız size der ki;
“Düne takılıp kalma kardeşim!”
Düne takılıp kalmamak iyi midir,
kötü müdür pek bilmem ama arada bir dünü hatırlamak lazım. Çünkü “dün” yarının
başladığı noktadır. Tıpkı gömleğin iliklenen ilk düğmesi gibidir. Dünde yapılan yanlışı bugün düzelteceğini
düşünenler her zaman hüsrana uğrayacaklardır.
Biraz dünü konuşmaya ne dersiniz?
Yok, başınızı ağrıtacak değilim.
Sadece kısa bir iki hatırlatma yapmak istiyorum.
Hafız Esad, Suriye Eski Devlet
Başkanı, Beşer Esad’ın babası.
O bir eski askerdir. Hava pilot.
Bir süre Rusya’da kaldı. Rusya’nın adamı oldu. Sonra Suriye’ye döndü. Rusların
desteği ile Suriye’de ihtilal yaptı. Devleti ele geçirdi. 30 yıl Suriye’yi
yönetti. Hafız Esad, Rusların sıcak
denizlere ulaşmak için kullandığı en önemli piyonuydu. Ruslar ne dediyse Hafız
Esad onu yaptı.
Bizim Suriye ile su problemimiz
vardı. Suriye devlet olarak bizimle uğraşacak durumda değildi. Türkiye’de
Marksist Leninist bir örgüt kurduruldu. PKK. Abdullah Öcalan yıllarca PKK’yı
Suriye’den idare etti.
Hafız Esad öldü. Yerine oğlu
geçti.
Baba Esad ölünce biz sandık ki
Suriye’nin politikası bize karşı değişti. Beşer Esadla can ciğer kuzu dolması
olduk.
Kardeş Esad dedik.
Dünü unuttuk. Olanlar oldu.
Ayıkla pirincin taşını…
2008 yılında ABD başkanlık seçimi
yapıldı. Barak Obama başkan oldu. ABD’den çok biz sevindik. Türkiye’de davullar
çaldık. Halaylar çektik. Hatimler indirdik.
Biz onu çok sevdik. Çünkü o Müslüman’dı. O da bize yeterdi.
Şimdi biz onu hiç sevmiyoruz.
Obama, şimdi “deccalın dostu!”
Yeni gözdemiz Putin!
O eski bir KGB Ajanı. Yani Rus
Devlet politikasını en iyi bilenlerden… 16 yıldır Rus Devletini o
yönetiyor. Çok iyi yetiştirilmiş bir
politikacı. Hamleleri nasıl yapacağını çok iyi biliyor. Beşer Esadla aramız açılınca Rusya ile karşı
karşıya gelmiştik. Şimdi aynı saflarda gibiyiz.
Hepten Putin sever olduk!
Rusların sıcak denizlere ulaşma
politikaları değişti mi?
Değişmez!
Ruslar Beşer Esad’dan vazgeçer
mi?
Geçmez!
( Neyse bu iddiamı biraz
yumuşatayım. Beşer Esad ayarında bir kukla bulursa o zaman olur.)
Peki, Ruslar ve Putin PKK’dan
vazgeçer mi?
Aha da büyük harflerle yazıyorum.
GEÇMEZZZZZZZZZZZZZZZ!
Öyleyse ben sorumu soruyorum.
Bu Putin severliğin sebebi nedir?
Bir zamanlar bir “Arap baharı”
vardı.
Bahar, aşkların mevsimidir.
Yoksa mevsim bahar da biz Putin’e
âşık mı olduk?
Benim bildiğim; kişiler değişir
ama devletlerin milli politikaları asla değişmez!
Yeni yılda yeni aktörler
işbaşında olacak. ABD’nin başına Donald Trump geliyor.
Milli politikalar değişmeyecek
ama yeni oyunlar oynanacak.
Aşka gelmeye gerek yok.
Aman dikkat! Aşkın gözleri
kördür.
Nedir bu haddinden fazla Putin severlik?
Nedir bu haddinden fazla Putin severlik?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder